Een heel normaal gesprekje tussen twee meisjes van een jaar of tien

“Heb je je iPhone al teruggekregen van juffrouw?”
“Ja, vanmiddag pas. Vet veel gemist joh!”

Social

Twee vakkenvullers in een gangpad.
De één: “Joh, dan meld je je toch gewoon ziek?”
De ander: “Nee man, dan kan ik toch helemaal niet op Facebook zetten dat ik bier drink met m’n kameraden?”

Bakkie

Ze houdt van zingen en van koffie. Dus als ik haar vraag: “Hebt u zin in koffie?” klinkt al snel luidkeels Rita Corita’s klassieker.
“Koffie, koffie, lekker bakkie koffie,” zingt ze, waarop ik vervolg: “Jongens, wie lust er een kop?”

Als de koffie klaar is overhandig ik haar de tuitbeker troost. Ze reageert niet, dus ik zeg: “Kijk, mevrouw, de koffie is klaar. U mag de beker wel pakken.”

En daar begint ze weer te zingen, op dezelfde melodie: “Pakken, pakken, lekker bakkie pakken…”

Huppelen

Ze had mama’s hand losgelaten, want dat huppelde net iets fijner. Bovendien was ze al best wel groot, dus ze kon zich prima redden zonder mama’s hand. Ze huppelde alsof het voorjaar was, maar was het dat niet stiekem al een beetje? Driekoningen en dertien graden, ze was vast niet de enige die wilde huppelen. Maar hier, op de parkeerplaats van de supermarkt, was zij de enige die het deed.

En toen, uitgelaten en overal behalve voor zich kijkend, huppelde ze tegen mij op. Het was de vrolijkste botsing die ik ooit meemaakte.

Insteek

“Ze heeft laatst naalden in haar voet gehad.”
“Naalden?”
“Ja, een soort acupunctuur. Maar dan met een andere insteek.”

Druk

“Is het druk?” vraagt ze als ik wat gehaast binnenkom.
Ik neem wat gas terug en antwoord naar waarheid. “Ja, best wel.”

Ze zucht diep en roept verontwaardigd: “En dat in een rusthuis!”

Beha

“Ik draag geen beha,” zegt ze, gerimpeld en tandeloos maar nog altijd goedlachs.
“Al sinds mijn trouwdag niet meer. Ik had een mooie nieuwe, met kant, maar mijn man zei: ‘Wat moet ik met dat ding? Die heb ik niet nodig!’”

Rust

“Goedemiddag!” roep ik opgewekt terwijl ik de kamer binnenloop. De man ligt wat weg te dommelen in zijn luie stoel, terwijl de vrouw stilletjes aan tafel zit.
“Wat een serene rust hier,” zeg ik, terwijl de beide echtelieden langzaam ontwaken. “Hebben jullie zin in een kop thee?”

Terwijl ik in het keukentje, theezakje in de aanslag, op de waterkoker wacht, hoor ik dat de mensen tegen elkaar beginnen te praten. Het eten was niet lekker, het middagslaapje te kort en het weer verschrikkelijk voor de tijd van het jaar. Ze mopperen wat af.
En dan zegt de man: “Wat zei ze nou eigenlijk? Sirene rust? Een sirene is toch juist helemaal niet rustig?!”

Logomotief

“Waar ben jij gisteren geweest?” vraag ik.
“Naar logomotief!” roept hij enthousiast.
“Hoe noem je dat?”
“Logomotief!”
Ik moet er wel om lachen, maar zijn grote broer vindt het een ernstige zaak.
“Nee joh, dat heet lo-go-pe-die,” verbetert hij de vierjarige.
“Logomotief?” probeert die nog.
“Een locomotief hoort bij de trein,” zeg ik op mijn beste Adriaan-van-Bassie-toon. “Maar logopedie, daar ben je naar toe geweest.”

“Nou en, naar de trein toch ook wel eens,” klinkt het zachtjes mokkend.

Mobiel

Tien jaar geleden begon ik mijn eerste weblog.
Vijf jaar geleden kocht ik een laptop.
Drie jaar geleden bezorgde ik, lichtelijk aangeschoten na een middag terras, een jobstudent in een callcenter zijn bonus door een mobiel internetabonnement af te sluiten.
Anderhalf jaar geleden werd dit internetabonnement nuttig, toen ik een smartphone kreeg.
Vandaag vroeg ik me af of er niet toevallig een WordPressapp bestaat.

Dit is mijn allereerste smartphonebericht op Theefietslog. Dat er nog veel mogen volgen.