Lui

Ze zit onderuitgezakt op het toilet, met het Tenabroekje op haar enkels, haar armen op de armsteunen en haar rug geleund tegen de spoelbak.

“U doet net alsof u op een luie stoel zit!” zeg ik oprecht verbaasd.
“Ach ja,” zegt ze om zich heen kijkend, “ik zit hier toch ook bij de luiers!”

Kaas

Mijn eerste bloeddonaties vonden plaats in een oud schoolgebouw in mijn woonplaats. In de gang stond een rij stoelen opgesteld, waarop we konden wachten op de keuring en het gesprekje met de donorarts. Die vonden plaats in een kamertje waar vroeger wellicht de conrector kantoor hield. Verderop in een ruime zaal, waar ooit groepen pubers misschien wel hun rijtjes Duitse naamvallen leerden, stonden de ligstoelen. De prikzusters waren altijd opgewekt en als je je even niet zo lekker voelde haalden ze een glaasje ranja voor je bij de gastvrouwen.

Lees verder »

Plaatje

Iedereen die wel eens met mij in één ruimte sliep, weet het: Janneke knarsetandt. Het hoorde bij me, ik wist niet beter, en wie er last van had moest mij maar wakker maken.

Inmiddels ben ik zelf degene die er het meeste last van heeft. “Ik zie wel wat slijtage,” zei de tandarts voorzichtig en toen ik binnen een paar maanden twee vullingen verloor en een ondertand van plaats wist te veranderen, was het me duidelijk: er moest iets gebeuren.

“De beste oplossing is een knarsplaatje,” zei de tandarts. Aldus haalde ik afgelopen dinsdagmiddag een stuk doorzichtig materiaal in de vorm van mijn bovengebit op. Omdat ik moe was, besloot ik het direct uit te proberen. Ik deed het plaatje in mijn mond en ging op bed liggen. Na een paar minuten sliep ik en een uur later werd ik uitgerust wakker, blij met mijn nieuwe hulpmiddel. Lees verder »

Derde generatie

Hij noemt zichzelf met enige trots “derde generatie agrariër” en is hard aan het werk in zijn eigen tuin. Ik, boerendochter, had het wel geweten en zag al een uitgestrekte moestuin voor me, maar hij plaatst een blokhut met veranda.

Bij het woord ‘veranda’ zie ik een aardappels schillende huisvrouw in een schommelstoel voor me, uitkijkend over het landweggetje waarover de kinderen elk moment in hun schooluniformpjes huiswaarts kunnen komen huppelen. Tegenwoordig is een veranda echter iets dat de gemiddelde burgertuin omtovert tot openluchthuiskamer. Een loungeset en televisie zorgen voor maximale ontspanning en met een kacheltje is het ook op koude dagen behaaglijk. Niet gek dus, dat ook zijn tuin er nu aan moet geloven.

waspeen_wit“Ik had het wel geweten,” zeg ik toch maar. “Als dit mijn tuin was kwamen er aardappels, andijvie, sla en een heleboel wortels.”
“Wortels?” vraagt de derde generatie agrariër, die ooit als groenteboer in de supermarkt werkte en nu dan toch als dusdanig door de mand valt. “Winterpeen of waspeen?”

Cadeautje

n kadootjeOmdat ik een cadeautje zocht voor een bijzondere gelegenheid, ging ik naar dat ene winkeltje. In dat ene winkeltje verkopen ze allerhande leuke, grappige en lekkere spullen en voegen ze zelfs verschillende artikelen samen tot een feestelijk cadeaupakketje, klaar terwijl u wacht. Een aanrader dus, en ik kom er dan ook regelmatig.

Achter de toonbank stond een mevrouw die ik er nog niet eerder had gezien. Ze keek naar mij. “Kan ik je helpen?” vroeg ze. Ik antwoordde dat ik graag even wilde rondkijken.

Ik keek rond en zij keek naar mij. Niet af en toe een blik, terwijl ze quasi-druk nutteloze dingen stond te doen, maar alleen het knipperen van haar ogen blokkeerde af en toe haar zicht op mij. Ik besloot eens naar de andere kant van de winkel te lopen; haar ogen bewogen met mij mee. Omdat ik toch echt mijn zinnen had gezet op een cadeaupakketje uit deze winkel, besloot ik mij niets aan te trekken van deze staarsessie. Lees verder »

Let’s talk about brie, baby!

“Waar heb je die brie gekocht?” vraagt ze al kauwend op een toastje.
“Bij de Mega*,” antwoord ik. “Het is zelfs de goedkoopste. Dat vroeg je me laatst trouwens ook al eens.”
“Dat klopt, en die had Annemieke* een tijdje geleden ook, vertelde ze. Ook de goedkoopste van de Mega. Lekkere brie hoor!” reageert ze. Ze vertelt verder. “Vroeger kocht ik altijd brie bij de Lariks*, die was ook erg lekker, maar de laatste tijd heeft de Lariks andere brie. Die is lang niet zo fijn.”
“Nou,” zeg ik, “dan weet je nu dus waar je moet zijn.”
“Ja, bij de Mega dus. En daar was ik laatst! Toen stond ik wel bij de brie te kijken, maar de goedkoopste kostte nog geen euro. Dus toen heb ik toch maar die duurdere van Minister* genomen.”

*Naam is wegens privacy of ter voorkoming van commercieel gewin gefingeerd.

Jubileum

“Vanmiddag ga ik op bezoek bij mijn broer en schoonzus,” vertelt de zesentachtigjarige met geheugenproblemen. “Ze waren gisteren vijfentwintig jaar getrouwd.”
Wellicht zijn de echtelieden pas op latere leeftijd in het huwelijk getreden, maar ik vraag het toch maar voor de zekerheid. “Vijfentwintig jaar?”
“Ja, vijfentwintig jaar. Of vijfendertig… nee, vijfenveertig?”
Ik heb haar aan het twijfelen gebracht.

“Nou ja, in ieder geval een heel eind.”

Stipt

“Er zijn maar weinig mensen zo stipt als ik. Nee echt. Als ik zeg ‘half tien’, dan ben ik er om kwart over negen.”

Wagen

Twee jonge ouders lopen met hun zoontje van een jaar of vier door de winkelstraat van het dorp. Een rouwauto, zo’n lange zwarte, rijdt langs. Het jongetje kijkt, zijn ogen groot en zijn mond steeds verder open.

Pas als de auto voorbij is roept hij uit: “Superwagen!”

In de auto

Als ik ’s ochtends in de auto stap om naar het werk te gaan, zet ik eerst de mand met schone was op de mat voor de passagiersstoel. Het duurt ongeveer twintig minuten totdat ik mijn Fiesta de parkeerplaats van de zorginstelling oprijd, en die tijd kan ik maar beter nuttig besteden, toch? Met mijn rechterhand vouw ik de hand- en theedoeken mooi vierkant op, zodat ik een kaarsrecht stapeltje kan maken op het dashboard. Ik moet toegeven, kleding gaat wat lastiger. Aan overhemden begin ik niet meer, daar heb ik toch echt twee handen bij nodig, en dat gaat natuurlijk wat moeilijk als ik gelijktijdig moet sturen. T-shirts en hemdjes zijn echter best te doen, als het tenminste rustig is op de weg. Lees verder »

Uw schrijfster


Janneke

Archiefwerk

augustus 2015
m d w d v z z
« jul    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31