Archive for the ‘Aan de telefoon’ Category

You are currently browsing the archives for the Aan de telefoon category.


In de auto

Als ik ’s ochtends in de auto stap om naar het werk te gaan, zet ik eerst de mand met schone was op de mat voor de passagiersstoel. Het duurt ongeveer twintig minuten totdat ik mijn Fiesta de parkeerplaats van de zorginstelling oprijd, en die tijd kan ik maar beter nuttig besteden, toch? Met mijn rechterhand vouw ik de hand- en theedoeken mooi vierkant op, zodat ik een kaarsrecht stapeltje kan maken op het dashboard. Ik moet toegeven, kleding gaat wat lastiger. Aan overhemden begin ik niet meer, daar heb ik toch echt twee handen bij nodig, en dat gaat natuurlijk wat moeilijk als ik gelijktijdig moet sturen. T-shirts en hemdjes zijn echter best te doen, als het tenminste rustig is op de weg. Read the rest of this entry »

Aanbieding

Ze had een geweldige aanbieding voor me, vertelde ze. Een half jaar één of ander magazine voor slechts tien euro, of zo. Vergeef me, het is niet helemaal blijven hangen.
Ik vertelde haar, vanzelfsprekend, dat ik het fantastische aanbod afsloeg.
“Dat verwachtte ik al,” zuchtte ze in haar beste Poldernederlands, “want u klinkt zo ongeïnteresseerd.”

Analoog

Nederland 1 stoort op mijn televisie, dus ik belde de klantenservice van Ziggo.

“Waar kan ik u mee helpen?”
“Ik heb een storing op mijn televisie. Alle zenders zijn scherp, behalve Nederland 1, die geeft een heel slecht beeld.”

De helpdeskmedewerker zocht, dacht na, vroeg ‘even’ iets aan een collega maar niet voordat hij het wachtmuziekje inschakelde.

“Mevrouw, bedankt voor het wachten. We zijn er nog niet achter waar het aan ligt. Hoe ziet die storing er precies uit?”
“Nou, ik zie heel veel sneeuw in beeld.”
“Sneeuw in beeld?”
“Ja, inderdaad.”
“Maar dat is vreemd, dat gebeurt toch alleen bij analoge televisie?”
“Dat kan kloppen, want ik kijk analoog.”

“…”

Toen de medewerker weer op zijn stoel zat, probeerde hij mij zo goed en zo kwaad als het ging nog te helpen. En dat voor 10 cent per minuut, plus de kosten van uw mobiele telefoon.

We zijn een uitstervend ras, de analoge kijkers. Over twee dagen krijg ik geheel kosteloos een nieuwe kabel met een speciaal keurmerk toegestuurd, omdat dat de enige mogelijke oplossing was die de helpdeskmedewerker kon bedenken. Hij nam niet eens de moeite om mij een digitaal kastje aan te smeren. We geven niet op!

 

Gezellig

Ik zat op de bank met mijn bord rijst met kerrieprut toen de telefoon ging. Het was een meneer van de regionale krant, met de mededeling dat hij niet belde om mij een abonnement te verkopen.
“Kijk aan,” zei ik.
“Nee,” vervolgde de meneer, “ik mag u deze keer een geweldige aanbieding doen: zes weken de krant voor slechts drie euro per week!”
Ik vertelde de meneer direct dat ik geen interesse had, dat ik het nieuws wel via internet tot mij neem en dat kranten in mijn huis slechts bestaansrecht hebben als aanvulling op de kas van de Haaksbergse scouting. De meneer reageerde teleurgesteld en wenste mij een fijne avond. Ik wenste hem niets minder.

Eens per week help ik een jonge vrouw uit Eritrea met de Nederlandse taal – dit in het kader van een maatjesproject – en de ochtend na mijn telefoongesprek met de meneer van de regionale krant zat ik bij mijn maatje aan tafel. Haar telefoon ging en ze nam op. Af en toe zei ze zacht ‘ja’, of ‘ok’, totdat ze vroeg of haar gesprekspartner een momentje had. Ze keek mij vragend aan en ik vroeg of ik kon helpen.
Read the rest of this entry »

Ei

Het was vrijdagavond en hij had zijn vrouw beloofd dat hij op zaterdagochtend om half negen een eitje voor haar zou koken. Een goedmakertje voor het feit dat hij wéér een avond in het café zat met zijn zuipmaatje. Het moet overigens worden gezegd: zijn vrouw is dol op gekookte eieren.

In het café ging het gesprek over het verschil tussen koken op gas en elektriciteit. Eigenlijk verschilt zo’n kroeg soms weinig van de gemiddelde vereniging van plattelandsvrouwen, bedenk ik me terwijl ik dit schrijf. Er waren wat meningsverschillen maar hij was het met zichzelf wel eens: koken op gas is zo veel fijner. En toen dacht hij aan het beloofde eitje.

“Hoe laat moet je morgenvroeg werken?” vroeg hij aan zijn zuipmaatje.
“Om acht uur,” antwoordde ze.
Hij dacht even na over de gevolgen, maar besloot het toen toch te vragen. “Wil je me morgenochtend om acht uur wakker bellen? Dan kan ik een ei gaan koken.”
Dat wilde het zuipmaatje wel. Graag zelfs.

Koken op gas is zo veel fijner, hij bleef bij zijn mening, maar het was wel jammer dat je aan een gasfornuis geen tijdschakelaar kunt aansluiten. Bijvoorbeeld om te zorgen dat een eitje zichzelf kookt om kwart over acht ‘s ochtends.

Zijn vrouw stootte hem aan, de volgende ochtend in bed. “Je telefoon gaat!” Hij draaide zich om, zuchtte diep en nam op.
“Met je zuipmaatje, goedemorgen! Het is tijd om de pan op het fornuis te zetten! O, trouwens, misschien een tip voor de volgende keer: er bestaan ook elektrische eierkokers. Daar kun je heel gemakkelijk een tijdschakelaar op aansluiten. Dan kookt het ei zichzelf en kun jij lekker blijven liggen!”

Hij kwam niet verder dan “ja, bedankt, doei.” Maar een half uur later had zijn vrouw een gekookt ei.

Opel Corsa

Mijn telefoon gaat en ik neem op.
“Met Janneke.”
Een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
“Goedemiddag, met mevrouw Achternaam, heeft u nog steeds die Opel Corsa te koop?”
Ik denk aan mijn eigen Volkswagen Golf en vraag voor de zekerheid of ze haar vraag wil herhalen.
“Heeft u die Opel Corsa nog te koop?”
“Nou mevrouw, ik denk dat u per ongeluk een verkeerd nummer hebt gedraaid, want ik heb geen Opel Corsa te koop.”
Ze klinkt verbaasd.
“Ik bedoel die Opel Corsa van internet! Ik heb dit nummer opgeschreven!”
“Misschien hebt u een schrijffoutje gemaakt mevrouw. Ik heb echt geen Opel Corsa te koop.”
“Niet? Ook geen blauwe?”
“Nee, zelfs geen blauwe.”
“O… maar ik heb dit nummer opgeschreven.”
“Sorry mevrouw, misschien moet u het nog eens nakijken.”
“Ja.”
“Succes ermee!”
“Ja, dankuwel.”

Telefoongesprek

  “Met Janneke.”
  “Goedenavond, u spreekt met Victor van Hamelen*, bel ik gelegen?”
  “Dat kan ik u pas vertellen als ik weet waarvoor u belt.”
  “Als het goed is heeft u onlangs een brief gekregen van uw bedrijfspensioenvoorziening, en…”
  “…dat zegt me niets. Waarvan moet ik een brief hebben gekregen?”
  “Van uw bedrijfspensioenvoorziening.”
  “Ja, dat zei u net ook. Maar welke afzender moet erop staan?”
  “Zoals iedere Nederlander die in loondienst werkt, bouwt u pensioen op via een bedrijfspensioenvoorziening. Daar zijn er verschillende van, dus bij welk fonds u zit hangt af van uw werkgever.”
  “Maar ik vroeg u van welke afzender deze brief moet zijn gekomen.”
  “… Werkt u in loondienst?”
  “Als u dat niet eens van mij weet, kunt u toch ook niet weten of ik die bewuste brief heb gehad?”
  “Alle Nederlanders die in loondienst werken, hebben zo’n brief gehad. Dus als ik ervan uitga dat u in loondienst werkt, zult u ook deze brief hebben gehad.”
  “Namens welke instelling belt u eigenlijk?”
  “Ik bel namens Pensioenplanner.”
  “Die naam zegt me niets, ik geloof niet dat ik daar zaken mee doe.”
  “U doet inderdaad nog geen zaken met ons, maar dat kan veranderen, want ik kan voor u een gratis en vrijblijvend pensioenadvies samenstellen op basis van…”
  “…aha, als u me dat nou direct had verteld, dan had ik u kunnen antwoorden dat ik daar geen interesse in heb, en dan had u meteen een volgende potentiële klant kunnen bellen.”
  “O… Dus u hebt geen interesse. In dat geval wens ik u een fijne avond en een heel goed weekend.”
  “Ik wens u niets minder. Daag.”

*naam is gefingeerd om betrokkene te beschermen.

No-kia

Dinsdagavond, vijf voor half tien, is voor mij hét moment om met een boek op de bank te zitten. Op mijn enige vrije doordeweekse avond wens ik niet gestoord te worden door eenieder die niet tot mijn familie- of vriendenkring behoort.

Dat zal niet iedereen geweten hebben, want om vijf voor half tien gaat mijn telefoon. “Onbekend nummer” vertelt het display me en ik besluit op te nemen. Ook in mijn vriendenkring wordt met afgeschermde nummers gebeld.

“Spreek ik met mevrouw Achternaam?” hoor ik.
Ik zucht. Dit gesprek gaat niets te maken hebben met mijn familie of vrienden. “Ja,” antwoord ik. De dame aan de andere kant van de lijn vertelt namens Hi te bellen. O ja. Mijn abonnement loopt binnenkort af. Nog nooit eerder verlengde ik een mobiel abonnement en zodoende heb ik geen idee wat me te wachten staat. Read the rest of this entry »