Archive for the ‘Het leven van Janneke’ Category

You are currently browsing the archives for the Het leven van Janneke category.


Leeftijd

“Hebt u de moestuin nog?” vraag ik aan de 94-jarige.
“Jazeker,” antwoordt hij. “Ik wilde er eigenlijk mee stoppen, maar mijn zoon en dochter zeiden allebei: ‘Vader, ga er toch mee door. Het houdt je nog in beweging.’”

Even is hij stil. Dan zegt hij: “Ze denken zeker dat ik 84 ben!”

Aanbieding

Ze had een geweldige aanbieding voor me, vertelde ze. Een half jaar één of ander magazine voor slechts tien euro, of zo. Vergeef me, het is niet helemaal blijven hangen.
Ik vertelde haar, vanzelfsprekend, dat ik het fantastische aanbod afsloeg.
“Dat verwachtte ik al,” zuchtte ze in haar beste Poldernederlands, “want u klinkt zo ongeïnteresseerd.”

Analoog

Nederland 1 stoort op mijn televisie, dus ik belde de klantenservice van Ziggo.

“Waar kan ik u mee helpen?”
“Ik heb een storing op mijn televisie. Alle zenders zijn scherp, behalve Nederland 1, die geeft een heel slecht beeld.”

De helpdeskmedewerker zocht, dacht na, vroeg ‘even’ iets aan een collega maar niet voordat hij het wachtmuziekje inschakelde.

“Mevrouw, bedankt voor het wachten. We zijn er nog niet achter waar het aan ligt. Hoe ziet die storing er precies uit?”
“Nou, ik zie heel veel sneeuw in beeld.”
“Sneeuw in beeld?”
“Ja, inderdaad.”
“Maar dat is vreemd, dat gebeurt toch alleen bij analoge televisie?”
“Dat kan kloppen, want ik kijk analoog.”

“…”

Toen de medewerker weer op zijn stoel zat, probeerde hij mij zo goed en zo kwaad als het ging nog te helpen. En dat voor 10 cent per minuut, plus de kosten van uw mobiele telefoon.

We zijn een uitstervend ras, de analoge kijkers. Over twee dagen krijg ik geheel kosteloos een nieuwe kabel met een speciaal keurmerk toegestuurd, omdat dat de enige mogelijke oplossing was die de helpdeskmedewerker kon bedenken. Hij nam niet eens de moeite om mij een digitaal kastje aan te smeren. We geven niet op!

 

Social

Twee vakkenvullers in een gangpad.
De één: “Joh, dan meld je je toch gewoon ziek?”
De ander: “Nee man, dan kan ik toch helemaal niet op Facebook zetten dat ik bier drink met m’n kameraden?”

Huppelen

Ze had mama’s hand losgelaten, want dat huppelde net iets fijner. Bovendien was ze al best wel groot, dus ze kon zich prima redden zonder mama’s hand. Ze huppelde alsof het voorjaar was, maar was het dat niet stiekem al een beetje? Driekoningen en dertien graden, ze was vast niet de enige die wilde huppelen. Maar hier, op de parkeerplaats van de supermarkt, was zij de enige die het deed.

En toen, uitgelaten en overal behalve voor zich kijkend, huppelde ze tegen mij op. Het was de vrolijkste botsing die ik ooit meemaakte.

Insteek

“Ze heeft laatst naalden in haar voet gehad.”
“Naalden?”
“Ja, een soort acupunctuur. Maar dan met een andere insteek.”

Beha

“Ik draag geen beha,” zegt ze, gerimpeld en tandeloos maar nog altijd goedlachs.
“Al sinds mijn trouwdag niet meer. Ik had een mooie nieuwe, met kant, maar mijn man zei: ‘Wat moet ik met dat ding? Die heb ik niet nodig!'”

Rust

“Goedemiddag!” roep ik opgewekt terwijl ik de kamer binnenloop. De man ligt wat weg te dommelen in zijn luie stoel, terwijl de vrouw stilletjes aan tafel zit.
“Wat een serene rust hier,” zeg ik, terwijl de beide echtelieden langzaam ontwaken. “Hebben jullie zin in een kop thee?”

Terwijl ik in het keukentje, theezakje in de aanslag, op de waterkoker wacht, hoor ik dat de mensen tegen elkaar beginnen te praten. Het eten was niet lekker, het middagslaapje te kort en het weer verschrikkelijk voor de tijd van het jaar. Ze mopperen wat af.
En dan zegt de man: “Wat zei ze nou eigenlijk? Sirene rust? Een sirene is toch juist helemaal niet rustig?!”

Logomotief

“Waar ben jij gisteren geweest?” vraag ik.
“Naar logomotief!” roept hij enthousiast.
“Hoe noem je dat?”
“Logomotief!”
Ik moet er wel om lachen, maar zijn grote broer vindt het een ernstige zaak.
“Nee joh, dat heet lo-go-pe-die,” verbetert hij de vierjarige.
“Logomotief?” probeert die nog.
“Een locomotief hoort bij de trein,” zeg ik op mijn beste Adriaan-van-Bassie-toon. “Maar logopedie, daar ben je naar toe geweest.”

“Nou en, naar de trein toch ook wel eens,” klinkt het zachtjes mokkend.

Mobiel

Tien jaar geleden begon ik mijn eerste weblog.
Vijf jaar geleden kocht ik een laptop.
Drie jaar geleden bezorgde ik, lichtelijk aangeschoten na een middag terras, een jobstudent in een callcenter zijn bonus door een mobiel internetabonnement af te sluiten.
Anderhalf jaar geleden werd dit internetabonnement nuttig, toen ik een smartphone kreeg.
Vandaag vroeg ik me af of er niet toevallig een WordPressapp bestaat.

Dit is mijn allereerste smartphonebericht op Theefietslog. Dat er nog veel mogen volgen.