Archive for the ‘Muzikaal verbaal’ Category

You are currently browsing the archives for the Muzikaal verbaal category.


Pim Pam Pet

Op mijn eerste werkdag moest ik regelmatig antwoorden op de vraag die meer een aanname was: “Natuurlijk elke dag wezen après-skiën?” Mijn antwoord was ontkennend. Om avond na avond in de kroeg te hangen hoef ik niet op vakantie. Ik bracht een aantal van mijn wintersportavonden juist op een kneuterige maar gezellige manier door: met lieve vrienden en een koud biertje op de bank in ons appartement. Eén week lang leidden wij bijna een gezinsleven.

Inmiddels weet ik het zeker: vergeet Kolonisten van Catan, laat Triviant maar zitten, want voor de echte lol gaat er niets boven Pim Pam Pet. Dat is niet eens uit te leggen, want als ik vraag om ‘iets dat je in de zomer nodig hebt’ met de letter ‘e’, zult u hooguit glimlachen bij het antwoord ‘eerko’. Wij lagen tien minuten dubbel.

Wat ik u echter niet wil onthouden is het liedje dat direct in mijn hoofd kwam en er vooralsnog niet is verdwenen. “We speelden Pim… Pam… Pehet… op de rand van je behed” is het enige dat ik me nog kon herinneren, maar ik heb hem opgezocht. Sander Vos en De Waterlanders, wie kent ze niet, maakten dit gezellige nummer. De videoclip verbaasde me in positieve zin. Die is net zo melig als het spel.

Multimuzikaal

Mijn straat is niet multicultureel te noemen. Hoewel er buiten de Nederlandse wel enkele andere nationaliteiten vertegenwoordigd zijn, bestaat het overgrote deel van de inwoners uit echte tukkers. Multi is mijn straat echter zeker.

Starters en gepensioneerden, werkenden en werklozen, alleenstaanden, hetero- en homoseksuele stellen en zelfs enkele gezinnen, met of zonder huisdieren, sporters, kunstenaars en muzikanten, alcoholisten, blowers en snuivers, fietsers, automobilisten en vrachtwagenchauffeurs, maar allemaal lijken ze één ding gemeen te hebben: ze houden van muziek.

En zo gebeurt het, dat ik ‘s middags in de tuin zit met mijn boekje. Uit de speakers, via de geopende achterdeur, klinken Bob Dylans bekendste nummers, totdat de cd afgelopen is. Ik blijf zitten. In mijn linkeroor dwarrelen de vrolijke klanken van muziek uit het moederland van mijn Iraakse schuinbovenburen. Rechts naast me wordt hardstyle gedraaid met de volumeknop zoals die in dit genre bedoeld is. Boven me de grootste hits van het laatste decennium, terwijl uit de verte een geheime zender klinkt. En dan blijkt de organiste van de nabijgelegen kerk – mijn “tuinhuisje” – zich uit te leven. Ik glimlach.

Mijn straat is niet multicultureel te noemen. Wel multimuzikaal.