Archive for the ‘Op reis’ Category

De Franse skileraar kent mijn naam blijkbaar niet. Hij noemt me steevast Heineken.

Een dag voor de dag voor vertrek belde ik de dokter. Ik wilde nog graag voor de vluchtdatum mijn oren laten uitspuiten. Misschien zou ik dan minder last hebben van de drukverschillen bij opstijgen en landen.

Een dag voor vertrek keek de assistente in mijn oren. “Er valt niets uit te spuiten,” zei ze, “je oren zijn helemaal schoon. Maar je hebt wel vocht achter je trommelvliezen.” Een week neusspray gebruiken en bij aanhoudende klachten terugkomen, luidde het advies.

Eenmaal thuis plaatste ik de diagnose op twitter, waarop een reactie kwam: “daarmee zijn mijn oorproblemen begonnen, al ging ik er indertijd mee vliegen”. Vliegen ja. Dat zou ik de volgende dag dus ook gaan doen. Read the rest of this entry »

De vliegtickets naar Milaan waren al geboekt, toen één van de jongens erachter kwam dat juist dat weekend dé derby werd gespeeld: AC Milan – Internazionale. Wat googlen, rondvragen en smsen met Klaas-Jan – althans, dat werd gezegd – leverde niet het gewilde resultaat op en we stapten zonder toegangskaarten voor de wedstrijd in het vliegtuig.

De receptionist van ons hotel zocht voor ons op internet, want hij hield zelf eigenlijk niet van voetbal. (Toen ik hem later vroeg van welke sport hij dan wél hield, noemde hij kunstschaatsen. Over synchroonzwemmen repte hij met geen woord, maar ik heb zo mijn vermoedens.) Hij las dat we zaterdagochtend om tien uur bij het stadion moesten zijn, als we nog enige kans wilden maken op toegangskaarten.

Zaterdagochtend om half tien liepen wij van de metro naar het San Siro. Er reed een brommertje voorbij met een louche Italiaans mannetje, dat naar ons riep: “Tickets?!” “Uh, ja, kom maar op.” Hij kwam naar ons toe, gaf ons een hand en stelde zich voor als Francesco. Hij had vier kaarten voor ons in de aanbieding, voor honderd euro per stuk, maar wel vier mooie plaatsen naast elkaar. Wij keken elkaar aan. Honderd euro? Toch wel veel geld, en wie weet wie we nog tegenkomen? We liepen verder, waarna Francesco ons riep. “Maybe I can give you discount!” Read the rest of this entry »

Ik heb heel veel te zeggen, want de vorige week bestond uit heel veel nieuwe indrukken. Bergen, sneeuw, skiërs, snowboarders, meer dan twaalf uur onderweg zijn, chalets met sauna en poolbiljart, skiles, mijn eerste volledige controleverlies (“mama! ik ga dood! – o, wacht, dit is eigenlijk best gaaf… maar toch, voor de zekerheid: help!”), mijn eerste groene piste, mijn eerste blauwe piste, met blote armen in de sneeuw zitten en het niet koud hebben, vriendschap, ontzettend veel gezelligheid, Finding Nemo, een heel klein beetje après-ski (maar echt een heel klein beetje), zonnebrillen, belachelijk hoge prijzen, Jungle Speed, het piano spelen ontzettend missen, Fransen die wél goed Engels spreken, lopen op dingen die niet eens zo heel erg lijken op tennisrackets, voor elf uur in bed liggen, lopen op skischoenen, Huttenkloas, Heineken, freestyle demonstraties, Top 2000, skibussen, pistenbully’s en alle dingen die ik vergeet. Misschien komt er binnenkort nog een lang verhaal – ik heb in mijn dagboek geschreven. Voor nu houd ik het bij een paar punten.
1) Wintersport is een ontzettend dure hobby.
2) Ik wil volgend jaar weer op wintersportvakantie.
3) Ik zal dus moeten sparen.
4) Voor het eerst spreken mensen mij aan met “hee, je bent bruin geworden!”, in plaats van het zeker wekelijks gehoorde “wat zie je bleek, ben je ziek?” (in al haar varianten).

Wat ik nooit had gedacht, hoewel iedereen me ervoor waarschuwde, is gebeurd: ik ben verkocht.

Het is een vreemde gewaarwording. Een half uur geleden was ik nog op een gezellig verjaardagsfeestje en over een half uur zit ik in een waarschijnlijk net zo gezellige bus. Maar de vreemdste gewaarwording is nog wel dat ik zondag, als alles meezit, mijn eerste skiles heb. Janneke op wintersport. Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan het idee, maar heb er wel ontzettend veel zin in. Laat de sneeuwpret maar komen!

Hier is Janneke, live vanuit een hostel in Barcelona. U vraagt zich natuurlijk af waar ik de laatste tijd mee bezig ben geweest; de laatste weken was ik voornamelijk bezig met het idee dat ik bijna vakantie had. Ik was eraan toe, moet u weten. Afgelopen vrijdag vertrok ik met zeven lieve vriendinnen naar Valkenburg, voor een supergezellig, actief, heftig en relaxed weekendje weg. Zondagavond kwam ik thuis, om vandaag weer te vertrekken voor het volgende tripje: Barcelona.

En hier zit ik dan, terwijl mijn reisgenoten even uitrusten of onder de douche staan. Het hostel is geweldig, in een lekker alternatieve buurt. We hebben de Ramblas bezocht, een broodje gegeten in het sprookjescafé, koffie gedronken op een plein tussen allerlei alternatievelingen, honden en wietlucht en boodschappen gedaan in een supermarkt die een bestelling van ons eigen hostel aan de muur had hangen. Morgenochtend ontbijten we dus waarschijnlijk uit dezelfde supermarkt.

Het leven is goed, dat wil ik even aan u kwijt. Mijn vakantiegevoel begon in Valkenburg al en is hier zo mogelijk nog meer aanwezig. Het is warm weer, ik heb mijn Spaans alweer een beetje geoefend – dat kan zelfs in het Catalaanse Barcelona, gelukkig. De vliegreis is me net als drie jaar geleden erg meegevallen, op een beetje pijn in mijn rechteroor na. Die pijn voel ik niet meer, gelukkig niet. Wat ik wel voel? Rust, vakantiegevoel en grote nieuwsgierigheid naar wat de komende dagen nog komen gaat. Ik geniet volop!