Archive for the ‘Op reis’ Category

You are currently browsing the archives for the Op reis category.


Waar zouden we zijn?

Jaren terug reisde ik regelmatig met de trein. Ik had een OV-studentenkaart en het was voor mij dus een kwestie van in- en uitstappen om vanaf A in B te komen. Na het beëindigen van mijn studie, verliep mijn OV en speelden mijn reizen zich voornamelijk af op theefiets en in de rode Golf 2.

Bezem, Heyrik, Mozes, Theefiets

De weblogmeeting in Zwolle was overigens geslaagd! v.l.n.r. Bezem, Heyrik, Mozes en Theefiets.

Gisteren reisde ik met A en B weer eens met de trein, en wel van het pittoreske Heino – onze parkeerplaats – naar provinciemetropool Zwolle. Dat ging prima. De kaartjesautomaat werkte, de drukte viel mee en we hadden niet eens vertraging!

Na een dag genieten van allerlei goede en betere artiesten, webloggers en Balinese culinaire hoogstandjes – ik ben me ervan bewust dat dit een rare zin is – besloten wij de trein van 19.36 uur te nemen. Dat wil zeggen: toen wij op het station kwamen was dat de eerste trein naar Heino.

Even na half acht stapten wij in de trein, om de daarop volgende twintig minuten toe te kijken hoe mensen instapten, uitstapten, schrokken van de drukte, toch maar doorliepen, uitstapten om een sigaret te roken om vijf minuten later vrolijk weer naar binnen te komen, of uithijgden van een partijtje hardlopen dat achteraf niet nodig bleek te zijn. Wij zaten als spreekwoordelijke haringen in een ton, hoewel her en der opmerkingen over personenvervoer werden gemaakt die juist deze dag eigenlijk niet door de beugel konden. Na deze twintig enerverende minuten werd omgeroepen dat deze trein niet meer zou gaan rijden.

Wij stapten uit, wachtten op de trein van 20.06 uur en wisten uiteindelijk toch nog voor half negen de parkeerplaats in Heino te verlaten. Na nog een, dankzij de TomTom, toeristische route door de mooiste binnenwegen van Heino en omstreken, wist ik het weer zeker: ik ben voorstander van de autoreis, zonder navigatiesysteem maar mét wegenkaart en een beetje boerenverstand.

Maar af en toe is het heerlijk je te laten rijden.

Eenmaal, andermaal? Of: verkocht

Ik heb heel veel te zeggen, want de vorige week bestond uit heel veel nieuwe indrukken. Bergen, sneeuw, skiërs, snowboarders, meer dan twaalf uur onderweg zijn, chalets met sauna en poolbiljart, skiles, mijn eerste volledige controleverlies (“mama! ik ga dood! – o, wacht, dit is eigenlijk best gaaf… maar toch, voor de zekerheid: help!”), mijn eerste groene piste, mijn eerste blauwe piste, met blote armen in de sneeuw zitten en het niet koud hebben, vriendschap, ontzettend veel gezelligheid, Finding Nemo, een heel klein beetje après-ski (maar echt een heel klein beetje), zonnebrillen, belachelijk hoge prijzen, Jungle Speed, het piano spelen ontzettend missen, Fransen die wél goed Engels spreken, lopen op dingen die niet eens zo heel erg lijken op tennisrackets, voor elf uur in bed liggen, lopen op skischoenen, Huttenkloas, Heineken, freestyle demonstraties, Top 2000, skibussen, pistenbully’s en alle dingen die ik vergeet. Misschien komt er binnenkort nog een lang verhaal – ik heb in mijn dagboek geschreven. Voor nu houd ik het bij een paar punten.
1) Wintersport is een ontzettend dure hobby.
2) Ik wil volgend jaar weer op wintersportvakantie.
3) Ik zal dus moeten sparen.
4) Voor het eerst spreken mensen mij aan met “hee, je bent bruin geworden!”, in plaats van het zeker wekelijks gehoorde “wat zie je bleek, ben je ziek?” (in al haar varianten).

Wat ik nooit had gedacht, hoewel iedereen me ervoor waarschuwde, is gebeurd: ik ben verkocht.

Vreemde gewaarwording

Het is een vreemde gewaarwording. Een half uur geleden was ik nog op een gezellig verjaardagsfeestje en over een half uur zit ik in een waarschijnlijk net zo gezellige bus. Maar de vreemdste gewaarwording is nog wel dat ik zondag, als alles meezit, mijn eerste skiles heb. Janneke op wintersport. Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan het idee, maar heb er wel ontzettend veel zin in. Laat de sneeuwpret maar komen!

Live vanuit Barcelona!

Hier is Janneke, live vanuit een hostel in Barcelona. U vraagt zich natuurlijk af waar ik de laatste tijd mee bezig ben geweest; de laatste weken was ik voornamelijk bezig met het idee dat ik bijna vakantie had. Ik was eraan toe, moet u weten. Afgelopen vrijdag vertrok ik met zeven lieve vriendinnen naar Valkenburg, voor een supergezellig, actief, heftig en relaxed weekendje weg. Zondagavond kwam ik thuis, om vandaag weer te vertrekken voor het volgende tripje: Barcelona.

En hier zit ik dan, terwijl mijn reisgenoten even uitrusten of onder de douche staan. Het hostel is geweldig, in een lekker alternatieve buurt. We hebben de Ramblas bezocht, een broodje gegeten in het sprookjescafé, koffie gedronken op een plein tussen allerlei alternatievelingen, honden en wietlucht en boodschappen gedaan in een supermarkt die een bestelling van ons eigen hostel aan de muur had hangen. Morgenochtend ontbijten we dus waarschijnlijk uit dezelfde supermarkt.

Het leven is goed, dat wil ik even aan u kwijt. Mijn vakantiegevoel begon in Valkenburg al en is hier zo mogelijk nog meer aanwezig. Het is warm weer, ik heb mijn Spaans alweer een beetje geoefend – dat kan zelfs in het Catalaanse Barcelona, gelukkig. De vliegreis is me net als drie jaar geleden erg meegevallen, op een beetje pijn in mijn rechteroor na. Die pijn voel ik niet meer, gelukkig niet. Wat ik wel voel? Rust, vakantiegevoel en grote nieuwsgierigheid naar wat de komende dagen nog komen gaat. Ik geniet volop!

Hoe het kwam dat Janneke besloot mee te gaan op de jaarlijkse wintersportvakantie

Het zijn rare tijden. In mijn omgeving gebeurt van alles en ik kijk toe vanaf de zijlijn. Mensen verliezen hun baan of worden ongewenst overgeplaatst, verongelukken of blijken ernstig ziek, zitten vast in een ver land of zijn een gevangene van hun eigen vrijheid, verbreken hun relatie of worden bedrogen door diegene die ze het meest vertrouwden.

Ook in mijn eigen leven gebeurt het één en ander. Zo ben ik eindelijk weer aan het studeren en ga ik binnenkort werken op een andere locatie van dezelfde zorgstichting, omdat er in het verzorgingshuis dat al acht jaar bijna mijn tweede thuis is, geen plek meer voor mij is. Dat is jammer, maar dat is ook spannend, want nieuw, en bovendien leerzaam. De tijd zal me leren hoe het me gaat bevallen.

De tijd zal het leren en ondertussen is de tijd iets waarvan ik me steeds minder aantrek. Deadlines zijn aan mij niet meer besteed. Ik moet mijn opleiding niet per se voor een bepaalde dag afronden. Ik ga niet meer stoppen met dit of beginnen met dat per die-en-die datum. Ik wil alleen maar genieten, en wel vanaf gisteren.

Natuurlijk geniet ik van kleine dingen. Maar ik wil ook genieten van grote dingen, want van uitstel komt uitstel en nog een keer uitstel, totdat mij misschien iets overkomt, zoals al die mensen in mijn omgeving. Dat besefte ik onbewust steeds meer, totdat ik afgelopen zondag in de kroeg zat.

Vrienden van me gaan op wintersportvakantie. Dat doen ze al een paar jaar en elk jaar haken er meer mensen aan. Behalve Janneke, want die houdt meer van zomer, durft niet te skiën, heeft geen geld en is bovendien bang voor Glühwein.

– Dat laatste enkel om het nog dramatischer te maken, want wie houdt er nou niet van Glühwein? –

Hoe kan ik iets weten zonder het ooit te hebben meegemaakt? Misschien geniet ik wel van sneeuw, blijk ik een waaghals en drinken echte wintersporters helemaal geen Glühwein! Wat geld betreft moet ik maar wat extra werken of wat minder uitgeven en wellicht biedt wintersport nog veel meer pluspunten die ik er nooit achter gezocht had. Gezellig samen zijn met de vriendengroep is nooit verkeerd en als ik het allemaal toch maar niets vind, lees ik de hele week een boekje met een biertje in een kroegje en ga ik nooit meer mee.

En zo kwam het dat ik afgelopen zondag zei dat ik ook wel mee wilde op wintersport. Omdat ik toch maar wat meer van het leven moet genieten.

¡Vamos a Barcelona!

 

In november 2005 ging ik op vakantie naar Spanje. Hoewel ik toen in een gekke bui besloot om elk jaar een nieuw land te ontdekken, was het vooralsnog mijn laatste buitenlandse vakantie. Het kwam er gewoon niet van en eigenlijk hoeft het ook niet zo nodig van mij. Als ik een weekje vrij heb kan ik daar thuis ook wel van genieten en door op zonnige werkdagen ‘s avonds een terrasje te pakken, of op een vrije dag lekker in de omgeving te wandelen of de stad in te gaan, krijg ik echt wel een vakantiegevoel!

Inmiddels heb ik, voor het eerst in mijn werkzame leven, twee en een halve week vakantie opgenomen. Zeventien vrije dagen achter elkaar en wel in oktober. Mijn vakantie begint met een weekendje weg naar een onbekende bestemming – twee meiden van de vriendinnengroep organiseren dit verrassingsweekend – en twee dagen later pakken A, B, M (die ook wel P werd genoemd, maar dat zal hooguit vaste lezers met een goed geheugen iets zeggen) en ik het vliegtuig naar Barcelona.

Wederom Spanje, hoor ik u denken, dus geen nieuw land. Dat klopt, maar dat maakt het niet minder interessant. Barcelona moet geweldig zijn en ik houd van Spanje. Dat ontdekte ik tijdens die vakantie in november 2005. Ik vind Spaans een mooie taal, ik houd van Spaanse literatuur, muziek en films en hoewel Barcelona meer Catalaans dan Spaans schijnt te zijn, lijkt de stad mij het ideale doel voor de eerstvolgende stedentrip.

In oktober gaat het gebeuren. Dan maakt Janneke haar tweede vliegreis, wederom naar Spanje, op zoek naar cultuur, gezelligheid, taal y unas cervezas (die doorgaans mijn beheersing van de Spaanse taal zeer bevorderen). Als u, als al dan niet ervaren Barcelonaganger, tips heeft mag u ze hieronder achterlaten! U krijgt vast nog wel een reisverslagje tegen die tijd.