Hij reageerde een beetje vreemd.
“Uh, die heb ik eigenlijk al een hele tijd niet meer gesproken,” zei hij.
Dat vond ik best raar. Ik had toch minstens verwacht dat hij het in de laatste vijf jaar nog eens opnieuw had geprobeerd met zijn ex.
Dus ik vroeg hem: “Ben je dan niet van plan om het nog eens opnieuw te proberen met haar?”

Dat was hij niet van plan, zei hij een beetje ongemakkelijk.

Ik kon het niet aanzien dat iemand zo onverantwoord omsprong met zijn toekomst. Wat ik namelijk wel eens had opgevangen in de wandelgangen, was dat deze man zich ook nog eens scheel betaalde aan alimentatie voor de vrouw met wie hij ooit getrouwd was. Mij leek de oplossing simpel: hertrouwen met zijn ex.

Met alle liefde en toewijding probeerde ik het dus nog een keer: “Zou je het echt niet nog eens proberen met haar? Al was het maar alleen om het geld?”

De man gaf geen antwoord maar liep boos weg, mij in vertwijfeling achterlatend. Wat is het jammer dat sommige mensen geen goed advies kunnen waarderen.

 Ach, lieve lezer, u weet dat direct zijn niet mijn sterkste kant is, maar ik wil u alleen maar even zeggen dat ik écht mijn onafgemaakte studie niet opnieuw ga oppakken. U hoeft er dus niet meer naar te vragen.

Ik zoek in mijn tas naar iets van plastic en vind een pakje papieren zakdoeken. Het plastic pakje blijkt precies om de bewuste telefoon te passen en gerustgesteld fietst mijn gezelschap naar huis.

Het is rustig in de laatste bus naar Haaksbergen. Vijf jongens die waarschijnlijk hebben deelgenomen aan de hogeschoolintroductie en een jonge vrouw reizen met mij mee. Ik zit wat voor me uit te staren, als ik de buschauffeur hoor roepen: “Hoort hij bij jullie? Moet ik misschien even stoppen?” Ik kijk naast me en zie een jongen gebaren dat we door kunnen rijden. Op zijn kin en in zijn handen zit een slijmerige substantie met stukjes die ooit eetbaar waren.

Ik kijk in mijn tas, zie negen losse papieren zakdoekjes en geef er een paar aan de jongen. Die reageert amper en veegt met één ervan zijn mond af.

Vlak voor Haaksbergen roept één van de andere jongens naar de buschauffeur. “Wilt u zo stoppen? Dan zal ik hem ook meenemen.”

Ze stappen uit. Drie nauwelijks gebruikte papieren zakdoekjes blijven achter.

Even later reken ik bij die andere slijterij een mooi pakketje oudhollandsche biertjes af.

“Nou, uh, ik wens je veel seks.”

Toch aardig.

Ook het meenemen van een stukje uitzicht kan de heimwee verzachten.

Dat wil zeggen: ik heb al jaren niet meer gezwommen. Ik ben een beetje bang voor dieper-dan-enkeldiep water en bovendien zijn er kledingstukken die mij beter staan dan een bikini. Een zeilpak wellicht.

Misschien begrijpt u het: ik ga het komende weekend zeilen, of in ieder geval een poging doen me de kunst van het zeilen eigen te maken. Of enkel doodsbang bibberend in een bootje zitten, om bij het eerste dorpje een taxi te bestellen.

Hoe dan ook, ik ga een weekendje weg en daar heb ik toevallig wel heel veel zin in!

‘s Avonds zag ik ze zitten, daar in Johannesburg, op de bank, met dekentjes over hun benen. Aan de warmte heeft het in ieder geval niet gelegen.

De klant voor me wilde een sigarettenbon uit de automaat trekken. “Doet het niet, je moet die gebruiken,” zei het kassameisje met een diepe zucht. Het was zo’n meisje dat de kassabon al verfrommeld heeft terwijl ze vraagt of je het papiertje wilt hebben. Dat vroeg ze mij overigens als volgt: “Bon nog?” Natuurlijk zei ik ja.

Zo vaak erger ik me allerlei kleuren aan winkelpersoneel dat het klant-is-koning-principe verre van aanhangt. Deze keer ergerde ik me niet.

En dan kan Nederland ook nog wereldkampioen worden.

Maar soms gebeuren er dingen die alle kleine ergernissen en vreugdes even tenietdoen.

Na wat boven- en onderdakse handelingen sloot het schuifdak en kon ik richting winkels. Ik besloot het rijtje af te gaan. Filialen van alle grote ketens bezocht ik, alsmede die van enkele kleinere, en ik paste veel.

Zo was er het tuniekje dat op een vuilniszak leek. De legging waar spontaan een knoop vanaf sprong toen hij mijn grof gebouwde kuit passeerde. De witte driekwartbroek die mijn heupen twee keer zo breed deed lijken. En de jurkjes.

Het jurkje dat niet dicht kon, het jurkje waarin ik verstrikt raakte, het jurkje dat wel erg doorschijnend was, het jurkje met het belachelijk diepe decolleté en al die jurkjes met een naad midden over mijn borsten, al dan niet met strik, ceintuur of lint.

Ten einde raad ging ik op een bankje zitten en belde ik mijn zus. “Ik heb te grote tieten,” riep ik uit en ik zag om me heen verschillende Enschedeërs naar me kijken. En niet op ooghoogte.

Ik zocht verder, ik paste tot ik een ons woog maar ik was nog steeds te dik, te rond, te goed bedeeld en vlak te bleek niet uit. Niets stond en het neigde negen uur te worden.

Ik was het zat. Ik liep naar de auto en het huilen stond me nader dan het lachen. Waarom moest ik zo nodig een vrouw zijn? Waarom kon ik niet, net als iedere man in mijn omgeving, op elk feest hetzelfde pak dragen?

Onderweg naar huis kwamen de tranen. Natuurlijk, het waren tranen van alle stress en vermoeidheid van de afgelopen week, maar het niet kunnen vinden van mooie feestkleding was wel een heel grote druppel.

Ik stopte voor een zebrapad, want een voetgangster wilde oversteken. Het was een vrouw van een jaar of zestig met een roze T-shirt, een roze legging en roze Crocs. Er kwam een glimlach door mijn tranen, ik draaide het schuifdak open en zette de radio harder.

Eenmaal thuis draaide ik het schuifdak dicht, maar dat ging niet zoals het hoorde. Ik keek er eens goed naar, draaide een paar schroefjes aan, zette een rubbertje recht en draaide nog eens aan de hendel. Dicht.

Ik had een man moeten zijn.