Archive for juli, 2008

You are currently browsing the Theefietslog archives for juli, 2008.


Tas, of hoe een kleindochter op haar oma kan lijken

Een paar jaar geleden kocht mijn oma, toen al tachtigplusser, een nieuwe tas. Ze was op vakantie met de Zonnebloem en in het Noord-Hollandse stadje vlakbij haar verblijfplaats, stuitte ze op een winkel met aanbiedingen. Ze vond er een mooie, ruime handtas voor weinig geld, terwijl haar oude het net min of meer begeven had. Aldus kwam ze een paar dagen later thuis met haar nieuwe aanwinst, die ze trots liet zien aan wie er maar interesse had.

De nieuwe tas had één nadeel: het aantal vakken. Had haar oude gewoon een hoofd- en een bijvak, deze nieuwe hing aan elkaar van ritsen en klepjes. Hierdoor kostte het nogal eens wat tijd voordat oma haar sleutels of tabletten had gevonden. De tas bleek iets teveel van het goede en het duurde weken of maanden voordat oma niet meer verdwaalde in haar nieuwe handtas.

Ik had heel lang een klein canvasachtig schoudertasje. Ik had het altijd bij me en op den duur begon het ding steeds ernstiger rafels te vertonen. Voor de bruiloft van vrienden, een dikke maand geleden, moest ik dus echt een nieuwe tas hebben. Het werd er één van de Schoenenreus, een dag voor het feest in alle haast aangeschaft omdat hij er redelijk uitzag en niet al te duur was. Bovendien was hij iets groter dan mijn oude buideltje, met iets meer ritsen ook.

Op zondagavond liep ik naar de kroeg. Ik drukte een pakketje bij mijn straatgenote door de brievenbus – een t-shirt dat ze al een maand geleden bij me had laten liggen – en bedacht me dat mijn telefoon nog thuis lag. Ik kon me althans niet herinneren hem in mijn tas te hebben gedaan. Omdat ik niet zonder mijn telefoon kan, vraag me niet waarom, liep ik terug naar huis.

Ik keek op de vaste plekken. De tweede plank van de boekenkast, waar hij altijd aan de oplader ligt. De salontafel. De hoge tafel, naast de laptop. Het aanrecht. En zo werd ik er steeds drukker mee. De bank, het nachtkastje, het plankje boven de wastafel, het toilet, de piano, overal keek ik maar nergens lag mijn telefoon. Ondertussen had ik alle vakken van mijn tas al drie keer binnenstebuiten gekeerd maar ook daarin kon ik het mobieltje niet vinden.

Ten einde raad zette ik de laptop aan, googlede “gratis sms versturen” en stuurde aldus een berichtje naar mijn eigen nummer. Mijn tas begon te trillen.

Ik was slechts een kwartier te laat in het café.

¡Vamos a Barcelona!

 

In november 2005 ging ik op vakantie naar Spanje. Hoewel ik toen in een gekke bui besloot om elk jaar een nieuw land te ontdekken, was het vooralsnog mijn laatste buitenlandse vakantie. Het kwam er gewoon niet van en eigenlijk hoeft het ook niet zo nodig van mij. Als ik een weekje vrij heb kan ik daar thuis ook wel van genieten en door op zonnige werkdagen ‘s avonds een terrasje te pakken, of op een vrije dag lekker in de omgeving te wandelen of de stad in te gaan, krijg ik echt wel een vakantiegevoel!

Inmiddels heb ik, voor het eerst in mijn werkzame leven, twee en een halve week vakantie opgenomen. Zeventien vrije dagen achter elkaar en wel in oktober. Mijn vakantie begint met een weekendje weg naar een onbekende bestemming – twee meiden van de vriendinnengroep organiseren dit verrassingsweekend – en twee dagen later pakken A, B, M (die ook wel P werd genoemd, maar dat zal hooguit vaste lezers met een goed geheugen iets zeggen) en ik het vliegtuig naar Barcelona.

Wederom Spanje, hoor ik u denken, dus geen nieuw land. Dat klopt, maar dat maakt het niet minder interessant. Barcelona moet geweldig zijn en ik houd van Spanje. Dat ontdekte ik tijdens die vakantie in november 2005. Ik vind Spaans een mooie taal, ik houd van Spaanse literatuur, muziek en films en hoewel Barcelona meer Catalaans dan Spaans schijnt te zijn, lijkt de stad mij het ideale doel voor de eerstvolgende stedentrip.

In oktober gaat het gebeuren. Dan maakt Janneke haar tweede vliegreis, wederom naar Spanje, op zoek naar cultuur, gezelligheid, taal y unas cervezas (die doorgaans mijn beheersing van de Spaanse taal zeer bevorderen). Als u, als al dan niet ervaren Barcelonaganger, tips heeft mag u ze hieronder achterlaten! U krijgt vast nog wel een reisverslagje tegen die tijd.

Hakken

Reeds twee keer liep ik op hakken. Na het grootste deel van mijn min of meer volwassen leven op platte Doc Martens, legerkisten en teenslippers versleten te hebben, kocht ik voor een spreekwoordelijk prikkie een paar enkellaarsjes met schattig hakje. Marktplaats is the place to be. Het zijn trouwens Doc Martens en ze zitten als gegoten.

Ik begrijp nu twee dingen over het schoeisel van de gemiddelde vrouw. Allereerst zijn hakken goed om te onthaasten. Op die wankeldingen kan ik mijn normale wandeltempo echt niet aan. De beginnende hakkendraagster zal dus óf heel veel moeten oefenen in het lopen op haar nieuwe schoenen, óf iets eerder van huis moeten gaan om op tijd op afspraken te komen. Hoewel hakschoenen, modieus als ze zijn, mij wellicht eindelijk een reden geven om fashionably late te zijn, in plaats van gewoon het Hoksebargs kwartiertje aan te houden.

Daarnaast weet ik eindelijk wat het is om je als vrouw onveilig te voelen op straat. Als ik van huis naar kroeg of van kroeg naar huis loop, stap ik normaal gesproken stevig door. Mocht een enge man mij lastigvallen, dan ren ik wat harder, nadat ik hem wellicht in zijn kloten getrapt heb met mijn stalen neuzen. Het is nog nooit gebeurd, maar het is fijn te weten dat de mogelijkheid bestaat.

Op hakken daarentegen kan ik worden ingehaald door iedere dronken, bejaarde of kreupele enge man. Wil ik modieus blijven, dan zal ik toch echt de halters weer eens uit de kast moeten halen. Ooit moet ik aan mijn rechtse directe genoeg hebben om me weer veilig te voelen.