Archive for september, 2008

You are currently browsing the Theefietslog archives for september, 2008.


Hoe het kwam dat Janneke besloot mee te gaan op de jaarlijkse wintersportvakantie

Het zijn rare tijden. In mijn omgeving gebeurt van alles en ik kijk toe vanaf de zijlijn. Mensen verliezen hun baan of worden ongewenst overgeplaatst, verongelukken of blijken ernstig ziek, zitten vast in een ver land of zijn een gevangene van hun eigen vrijheid, verbreken hun relatie of worden bedrogen door diegene die ze het meest vertrouwden.

Ook in mijn eigen leven gebeurt het één en ander. Zo ben ik eindelijk weer aan het studeren en ga ik binnenkort werken op een andere locatie van dezelfde zorgstichting, omdat er in het verzorgingshuis dat al acht jaar bijna mijn tweede thuis is, geen plek meer voor mij is. Dat is jammer, maar dat is ook spannend, want nieuw, en bovendien leerzaam. De tijd zal me leren hoe het me gaat bevallen.

De tijd zal het leren en ondertussen is de tijd iets waarvan ik me steeds minder aantrek. Deadlines zijn aan mij niet meer besteed. Ik moet mijn opleiding niet per se voor een bepaalde dag afronden. Ik ga niet meer stoppen met dit of beginnen met dat per die-en-die datum. Ik wil alleen maar genieten, en wel vanaf gisteren.

Natuurlijk geniet ik van kleine dingen. Maar ik wil ook genieten van grote dingen, want van uitstel komt uitstel en nog een keer uitstel, totdat mij misschien iets overkomt, zoals al die mensen in mijn omgeving. Dat besefte ik onbewust steeds meer, totdat ik afgelopen zondag in de kroeg zat.

Vrienden van me gaan op wintersportvakantie. Dat doen ze al een paar jaar en elk jaar haken er meer mensen aan. Behalve Janneke, want die houdt meer van zomer, durft niet te skiën, heeft geen geld en is bovendien bang voor Glühwein.

– Dat laatste enkel om het nog dramatischer te maken, want wie houdt er nou niet van Glühwein? –

Hoe kan ik iets weten zonder het ooit te hebben meegemaakt? Misschien geniet ik wel van sneeuw, blijk ik een waaghals en drinken echte wintersporters helemaal geen Glühwein! Wat geld betreft moet ik maar wat extra werken of wat minder uitgeven en wellicht biedt wintersport nog veel meer pluspunten die ik er nooit achter gezocht had. Gezellig samen zijn met de vriendengroep is nooit verkeerd en als ik het allemaal toch maar niets vind, lees ik de hele week een boekje met een biertje in een kroegje en ga ik nooit meer mee.

En zo kwam het dat ik afgelopen zondag zei dat ik ook wel mee wilde op wintersport. Omdat ik toch maar wat meer van het leven moet genieten.

Onverstaanbaar

Ik sta in de rij achter een mevrouw die bijna aan de beurt is. Dat wil zeggen, als die wat oudere meneer maar een beetje opschiet. Hij vertelt hele verhalen terwijl hij zijn boodschappen in een versleten zwarte tas stopt. Zijn spreektaal houdt het midden tussen plat Twents en dronkemanspraat met een dubbele tong, zodat ik er niks van versta. De caissière maakt echter begrijpende geluiden, terwijl ze hard doorwerkt. De rij wordt steeds langer.

“Och ja?” reageert ze, en de man praat verder. Ik begrijp er geen woord van en verlies mijn interesse. Bovendien is er ruimte om mijn boodschappen op de band te pakken. “Jeetje,” zegt de caissière intussen.

De man rekent af, de mevrouw voor mij kijkt opgelucht en de caissière luistert naar de laatste woorden van de klant, van wie ze bijna verlost is. Opeens klaart haar gezicht op. “Nee, dat moet je inderdaad niet hebben,” spreekt ze een onverwachte volzin, “dat je je pinpas kwijt bent.”

Eindelijk begreep ze wat de man wilde vertellen.