Archive for februari, 2009

You are currently browsing the Theefietslog archives for februari, 2009.


Voordeel?

Ik ging naar de kroeg met mijn telefoon en kwam zonder thuis. Tussen deze momenten deden we er per Fiat Doblò alles aan om mijn telefoon te traceren, maar zonder resultaat. Teleurgesteld en onbereikbaar liep ik terug naar de kroeg, alwaar ik nog even naar binnen ging om de kroegbazin te vragen of ze écht geen telefoon had gevonden. IJdele hoop, zo bleek. Ze dacht met me mee en we kwamen tot de conclusie dat één van de belangrijkste materiële zaken in mijn leven toch echt in verkeerde handen of dito broekzak moest zijn gevallen.

Hoe dan ook, ik was toch weer in de kroeg dus ik bleef nog even naar een biljartwedstrijd kijken, het verhaal over mijn verdwenen telefoon vertellend aan de beide spelers. Die probeerden me te helpen – “Heb je je eigen nummer al gebeld?” Ja, dat had ik al heel vaak – en probeerden elkaar intussen genadeloos in te maken. In de spanning van het spel gooide één van hen zijn biertje om over mijn tas.

“Verdorie,” zei ik, maar dan in iets minder nette bewoordingen, “eerst wordt mijn telefoon gestolen en dan is mijn tas ook nog eens helemaal doorweekt! Het zit me niet mee vandaag!”

“Wees blij dat je telefoon niet in je tas zit, dan was die ook nog eens kapot geweest,” was het antwoord dat ik kreeg.

Ik dacht weer aan die bekende uitspraak van Cruijff. Die ging vanavond wel heel magertjes op.

Eenmaal, andermaal? Of: verkocht

Ik heb heel veel te zeggen, want de vorige week bestond uit heel veel nieuwe indrukken. Bergen, sneeuw, skiërs, snowboarders, meer dan twaalf uur onderweg zijn, chalets met sauna en poolbiljart, skiles, mijn eerste volledige controleverlies (“mama! ik ga dood! – o, wacht, dit is eigenlijk best gaaf… maar toch, voor de zekerheid: help!”), mijn eerste groene piste, mijn eerste blauwe piste, met blote armen in de sneeuw zitten en het niet koud hebben, vriendschap, ontzettend veel gezelligheid, Finding Nemo, een heel klein beetje après-ski (maar echt een heel klein beetje), zonnebrillen, belachelijk hoge prijzen, Jungle Speed, het piano spelen ontzettend missen, Fransen die wél goed Engels spreken, lopen op dingen die niet eens zo heel erg lijken op tennisrackets, voor elf uur in bed liggen, lopen op skischoenen, Huttenkloas, Heineken, freestyle demonstraties, Top 2000, skibussen, pistenbully’s en alle dingen die ik vergeet. Misschien komt er binnenkort nog een lang verhaal – ik heb in mijn dagboek geschreven. Voor nu houd ik het bij een paar punten.
1) Wintersport is een ontzettend dure hobby.
2) Ik wil volgend jaar weer op wintersportvakantie.
3) Ik zal dus moeten sparen.
4) Voor het eerst spreken mensen mij aan met “hee, je bent bruin geworden!”, in plaats van het zeker wekelijks gehoorde “wat zie je bleek, ben je ziek?” (in al haar varianten).

Wat ik nooit had gedacht, hoewel iedereen me ervoor waarschuwde, is gebeurd: ik ben verkocht.