Archive for maart, 2009

You are currently browsing the Theefietslog archives for maart, 2009.


Noaberplicht

Had ik net geschreven dat ik mijn bovenbuurman nauwelijks nog spreek, staat hij opeens voor mijn deur. Hij had een pakketje voor me, en na een tijdje aan de deur gekletst te hebben nodig ik hem uit wat te komen drinken.

Dat had ik beter niet kunnen doen. Op melk en karnemelk na is het enige drinkbare in mijn koelkast een flesje cola met een houdbaarheidsdatum van een halfjaar geleden. Dan maar een flesje wijn opentrekken, zeg ik, terwijl ik mijn kurkentrekker zoek. Als ik na enkele minuten nog steeds aan het zoeken ben, zegt de buurman dat hij best even wat wil ophalen van boven. Biertje dan maar?

En zo drinken we spontaan een biertje met elkaar, de man die nog drie dagen mijn bovenbuurman zal zijn en ik. We kletsen wat bij over zijn huis, mijn werk en onze straat, want daarover valt altijd genoeg te vertellen. Zo horen buren te zijn, bedenk ik me weemoedig terwijl de bovenbuurman een uurtje later mijn voordeur achter zich dichttrekt, maar niet voordat we hebben afgesproken dat ik binnenkort zijn nieuwe huis kom bekijken. En dat ik dan voor het bier zorg.

(Wie niet weet wat noaberplicht is, klikt hier.)

Goedkeuring

Ik heb niet zo veel contact met mijn buren. Alleen mijn bovenbuurman spreek ik met enige regelmaat, zij het tegenwoordig voornamelijk nog via hyves. Hij gaat namelijk verhuizen en is al maanden aan het klussen in zijn nieuwe woning. Ik vind het jammer dat hij vertrekt, ik heb nooit last van hem gehad en belangrijker nog: hij zegt geen last te hebben van mijn muziek. Als ik piano, gitaar of saxofoon speel, belt hij niet met een kwade kop aan en hij alarmeert ook niet de politie. Zelfs toen ik na een gezellig kroegavondje een paar muzikale cafégangers uitnodigde voor een biertje in mijn huis, waarna er een complete jamsessie ontstond met piano, gitaren, mondharmonica’s en Afrikaanse trommeltjes, werd mijn bovenbuurman niet boos. “Ja, ik dacht al dat ik iets hoorde toen ik ‘s nachts even wakker werd, maar ik heb er niet wakker van gelegen,” was zijn reactie op mijn vraag hoeveel last hij van ons had gehad.

Ook mijn naaste buurvrouw vond mijn muzikale activiteiten prima. Eén keer vroeg ik haar of ze last van me had, en die ene keer verzekerde ze me dat ik wel hele dagen achter de piano mocht doorbrengen. Ze vond het zelfs mooi! Maar ook deze buurvrouw is inmiddels vertrokken en heeft plaats gemaakt voor een niet nader geïdentificeerde buur – in onze straat stelt niemand zich aan elkaar voor. Je kent elkaar gewoon, of niet, of je leert elkaar in de loop van de tijd wel kennen. Veel mag, maar vooral: niets moet. En je voorstellen als nieuwe buur al helemaal niet. Read the rest of this entry »

Handsfree

Hoewel ik handsfree bellen achter het stuur een prima zaak vind, ben ik nog steeds niet gewend aan mensen die al hun telefoongesprekken via een oortje voeren. Verwonderde ik me jaren geleden al over mensen die, middenin een overvolle trein, ogenschijnlijk tegen niemand hun verhalen begonnen te vertellen, zo zat ik vandaag van de zon te genieten op een bankje in het park terwijl er een luid pratende jongen voorbij kwam. “Ja, zij heeft haar eigen leven, weet je, en ik heb het mijne, dus zo erg is het niet.” Het duurde even voordat ik in de gaten had dat hij een telefoongesprek aan het voeren was.

En toch klopte er iets niet. Al wandelend en pratend in de zon maakte hij met beide handen brede gebaren, die zijn gesprekspartner toch nooit zou kunnen zien. Handsfree? Ik was blij dat deze jongen niet achter het stuur zat.

Titel, part two

Zo te zien is het gelukt met de titel!

Titel

Ik heb een Nederlands vertaalpakket gebruikt om mijn weblog Nederlandstalig te laten zijn. Ik schrijf immers ook in die taal. Wat ik echter niet wist, is dat hierdoor – dat vond ik althans na wat gegoogle – er een nogal vreemde titel wordt gegeven aan Theefietslog. Iets met Project-Id-Version en dan nog wat vage tekst. Kan iemand mij vertellen hoe ik Theefietslog weer gewoon Theefietslog kan laten heten?

Beetje bij beetje

En opeens had ik mijn witte, zij het iets gelig uitgeslagen, rock ‘n roll piano als achtergrond ingesteld. Het is geen goede foto, dat ben ik met u eens, maar het bewijst wel dat ik meer kan met computers dan ik ooit dacht. Ik pruts in stylesheets, knip en plak op goed geluk en weet Versie 2.0 zo steeds beter naar mijn smaak in te richten.

En wat vindt u van mijn foto? U begrijpt vast wel dat ik graag een beetje in de anonimiteit blijf, vandaar de vaagheid. Inmiddels is het mooie blonde kapsel trouwens weer half donker, dus zo goed gelijken mijn foto en ik niet meer. Voordat ik Versie 2.0 officieel open, wil ik naar de kapper, en dat is slechts één van de vele dingen op mijn to-do-list. Eerst maar eens een borrel.

Theefiets, lang geleden, of hoe ik maar wat aankloot met Theefietslog versie 2.0

Theefiets aan de Amsterdamsestraatweg - vroeger

Theefiets aan de Amsterdamsestraatweg - vroeger

 

Het is nog een beetje uitproberen hoe alles werkt. Foto’s uploaden werkt niet: de map is niet beschrijfbaar, meent WordPress – al zijn we daar dan weer niet helemaal zeker van, gezien een vraagteken in de foutmelding. Gelukkig heb ik mijn FTP-programmaatje nog, maar die omweg lijkt me niet helemaal de bedoeling. Ik voorzie lange maanden van eenzame opsluiting en vierkante ogen. So be it.

Dokter

In 2005 betrok ik mijn kleine fijne huisje in het mooie Haaksbergen, op een kleine tien kilometer van mijn ouderlijk dorp. En terwijl ik in mijn Utrechtse tijd altijd nog bij de ouderlijke huisarts stond ingeschreven, vond ik het na een half jaartje in Haaksbergen toch eens tijd worden voor een geneesheer die ik ook in geval van ziekte en andere ongemakken per fiets zou kunnen bereiken.

Ik vroeg wat rond in mijn omgeving en besloot op goed geluk de populairste dokter te bellen. Zijn assistente deelde mij vriendelijk mede dat het patiëntenbestand geen nieuwe namen meer aankon, maar verwees mij door naar een artsenpaar met namen die sommige vrienden en collega’s al noemden. Aldus zocht ik het nummer in het telefoonboek en belde het. Het mannelijke deel van het echtpaar nam op, hetgeen mij verbaasde. Ik legde de situatie uit, waarna de dokter mij verzekerde dat ik heel welkom was, maar dat hij mij wel even zou doorverbinden met zijn assistente. Ik bleek het spoednummer te hebben gedraaid.

Read the rest of this entry »

QuickPress

Gelukkig kan ik snel typen.

Twee punt nul?

In mijn msn-naam (want daar gebeurt het!) staat stoere praat over PHP en MySQL. Maar ik weet niet wat het is, ik volg alleen maar handleidingen die ik google – want dat kan ik dan nog net wel. Ooit wordt dit Theefietslog 2.0 maar eerst ga ik de komende tijd maar eens lekker wat sleutelen aan theefiets.nl. Nu ik weer aan het studeren ben, kan mijn studieontwijkend gedrag immers niet achterblijven…