Archive for juni, 2009

You are currently browsing the Theefietslog archives for juni, 2009.


Fiets

Buurvrouw gaat naar huis, maar ik blijf nog even op het terras zitten. Even later belt ze op.
“Het is echt heel donker overal, volgens mij is er weer een stroomstoring!”
Om even later te constateren: “Nee, daarginds brandt wel licht. Maar de straatverlichting is wel allemaal uit.”
We besluiten het telefoongesprek voort te zetten tot buurvrouw veilig thuis is en dat zal niet zo lang duren, want onze straat ligt vlakbij het terras. Daarom lopen we altijd naar de kroeg, tenzij we eerst ergens anders naar toe moeten. Zo kwam buurvrouw vanavond van het muziekgebouw verderop in het dorp.
“O jee,” roept ze opeens, “ik ben mijn fiets vergeten!”
Die staat dus nog bij het terras.
“Ik zal hem wel meenemen als ik straks naar huis ga,” zeg ik. Zo’n klein stukje moet kunnen, zelfs op één wiel, want de fietssleutel is inmiddels natuurlijk ook al in het huis van de rechtmatige eigenaresse gearriveerd.
Read the rest of this entry »

Op het terras

Natuurlijk ken ik zijn naam, want hij staat op planken en in theaterbrochures en bovendien schreef ik ooit al over hem. Ik kijk er echter van op als hij mijn voor- en achternaam in één vloeiende vraag integreert. Of ik nog bier wil, of zo.
“Hoezo ken jij mijn voor- en achternaam?” vraag ik dan ook.
“Ach,” zegt hij, “jouw naam bekt zo lekker weg.”

Dat hebben mijn ouders een dikke 26 jaar geleden dan toch maar mooi bedacht!

Multimuzikaal

Mijn straat is niet multicultureel te noemen. Hoewel er buiten de Nederlandse wel enkele andere nationaliteiten vertegenwoordigd zijn, bestaat het overgrote deel van de inwoners uit echte tukkers. Multi is mijn straat echter zeker.

Starters en gepensioneerden, werkenden en werklozen, alleenstaanden, hetero- en homoseksuele stellen en zelfs enkele gezinnen, met of zonder huisdieren, sporters, kunstenaars en muzikanten, alcoholisten, blowers en snuivers, fietsers, automobilisten en vrachtwagenchauffeurs, maar allemaal lijken ze één ding gemeen te hebben: ze houden van muziek.

En zo gebeurt het, dat ik ‘s middags in de tuin zit met mijn boekje. Uit de speakers, via de geopende achterdeur, klinken Bob Dylans bekendste nummers, totdat de cd afgelopen is. Ik blijf zitten. In mijn linkeroor dwarrelen de vrolijke klanken van muziek uit het moederland van mijn Iraakse schuinbovenburen. Rechts naast me wordt hardstyle gedraaid met de volumeknop zoals die in dit genre bedoeld is. Boven me de grootste hits van het laatste decennium, terwijl uit de verte een geheime zender klinkt. En dan blijkt de organiste van de nabijgelegen kerk – mijn “tuinhuisje” – zich uit te leven. Ik glimlach.

Mijn straat is niet multicultureel te noemen. Wel multimuzikaal.

Zesentwintig-plus

Nee, u moet niet denken dat ik het webloggen niet meer interessant vind. Na de overplaatsing naar mijn eigen domein is er nog het één en ander dat moet veranderen, maar ik ben al best tevreden over Theefietslog 2.0. Niet tevreden ben ik over mijn schrijfsels, wegens het niet meer bestaan ervan. Ik schrijf nog wel af en toe, maar kom meestal niet tot een eind.

Dat ik weer bij de fysiotherapeut loop, helpt hier niet bij. Ik loop er namelijk niet voor niets; mijn nekklachten zijn in volle hevigheid teruggekomen, nu inclusief rugpijn. Bovendien heb ik nog altijd last van mijn overbelaste polsen. Ik voel me echt zesentwintig-plus.

Wel heb ik tegenwoordig Twitter. Twitteren (tweeten? ik zit er nog niet zo goed in) is snel en dus minder belastend dan het schrijven van uitgebreide verhalen. Geen idee of ik dit lang volhoud, maar toen ik vernam dat zelfs mijn grote zus al enige maanden twittert, kon ik niet achterblijven.

U kunt mij dus gewoon blijven volgen. Via Hyves, Facebook, Twitter of gewoon via Theefietslog. En dat voor een zesentwintig-plusser.

 

(Maar als u in Haaksbergen bent, mag u ook best een kopje koffie komen drinken.)