Archive for januari, 2010

You are currently browsing the Theefietslog archives for januari, 2010.


Wijn

Een collega’s dienst zat erop en ze liep naar de uitgang met een pakketje in haar handen. “Janneke, er staat voor jou ook nog een fles wijn,” riep ze naar me. Verrek, ik was mijn kerstcadeautje helemaal vergeten mee te nemen.

Toen ik naar huis mocht, pakte ik mijn presentje. Eén van de koks vroeg of ik de fles die avond meteen soldaat zou maken, waarna we nog wat grapten over de problemen die dat zou opleveren voor de volgende ochtend: een half dronken Janneke die zwalkt over de werkvloer.

‘s Avonds werd de verjaardag van Elvis groots gevierd in de stamkroeg en daar moest ik natuurlijk bij zijn. Na alle grootste hits van the King live gehoord te hebben, afgewisseld met andere al dan niet grote namen als Johnny Cash en zelfs Jason Mraz, liep ik naar huis. Iets later dan de bedoeling was, maar zeker niet minder vrolijk.

Eenmaal thuis zette ik twee van mijn drie wekkers op 7.00 uur – de derde is helaas defect – en ging ik vol vertrouwen slapen. Dat mocht ik slechts een paar uurtjes, dus ik wilde er maximaal van genieten.

Dat deed ik dan ook. Ik hoorde vaag in de verte Plush van Stone Temple Pilots, sinds jaar en dag mijn beltoon – beltoon?! Een blik op mijn telefoon leerde me dat het 8.20 uur was en terwijl ik in al mijn onhandigheid alvast iets nuttigs probeerde te doen als het aantrekken van mijn sokken, belde ik mijn werk terug. Twintig minuten later liep ik met koffie en thee op de afdeling. Twintig minuten overigens, waarin ik mijn persoonlijk record ‘in mezelf vloeken’ verbroken heb.

Aan de koffie, die nog nooit zo goed had gesmaakt, werd nog even mijn fles wijn genoemd. De fles, die ik niet eens nodig had gehad om me voor het eerst in negen jaar te verslapen.

Naar Rossum, of net als in de film

Als je door de cabaretier zelf wordt uitgenodigd voor zijn première, dan ga je natuurlijk ook. Het leven als theaterrecensente heeft zo zijn voordelen – bij deze weet u dan ook meteen dat ik sinds kort met deze titel door het leven ga – en daarvan kan een mens maar beter profiteren.

Ik zal het u maar meteen verklappen: ik durf niet te rijden in het donker. Naar het ouderlijke dorpje gaat nog net, aangezien ik die weg al mijn hele leven ken, maar iedere andere route baart mij al bij voorbaat grote zorgen.

Toen ik in mijn functie als keukenassistent een jaar geleden tijdelijk was overgeplaatst naar een andere locatie – ik loog mezelf voor dat goed keukenpersoneel schaars is – had ik er even niet bij nagedacht dat de weg naar Eibergen ‘s winters om zeven uur ‘s ochtends en een uur of elf later behoorlijk donker is. Diverse paniekaanvallen hebben mij niet gesterkt in mijn functioneren als automobilist.

Groot was dan ook mijn verwarring toen ik enkele maanden geleden de mail ontving.
“…uitnodiging…” – leuk! – “…gastenlijst…” – tof! – “…première…” – super! – “…Rossum…” – waar?! Read the rest of this entry »