Archive for juli, 2010

You are currently browsing the Theefietslog archives for juli, 2010.


Met de wind mee

Opeens zie ik mezelf in een bootje, midden op zee. Of, nou ja, een Fries meer. Veel water om me heen, het waait hard en het bootje schommelt. Ik ben zeeziek – meerziek? – en als ik niet oppas val ik overboord. En ik kan niet zwemmen.

Dat wil zeggen: ik heb al jaren niet meer gezwommen. Ik ben een beetje bang voor dieper-dan-enkeldiep water en bovendien zijn er kledingstukken die mij beter staan dan een bikini. Een zeilpak wellicht.

Misschien begrijpt u het: ik ga het komende weekend zeilen, of in ieder geval een poging doen me de kunst van het zeilen eigen te maken. Of enkel doodsbang bibberend in een bootje zitten, om bij het eerste dorpje een taxi te bestellen.

Hoe dan ook, ik ga een weekendje weg en daar heb ik toevallig wel heel veel zin in!

Finale

“Denkt u dat we wereldkampioen worden?” vroeg ik haar.
“Ik weet het niet,” antwoordde ze. “‘t Zal wel heel zwaar worden met deze hitte.”
“Maar ze voetballen niet in Nederland,” reageerde ik.
“Nee, maar denk je niet dat het in Spanje nóg warmer is?”

‘s Avonds zag ik ze zitten, daar in Johannesburg, op de bank, met dekentjes over hun benen. Aan de warmte heeft het in ieder geval niet gelegen.

Teniet

De caissière was er één van het minder beleefde soort.

De klant voor me wilde een sigarettenbon uit de automaat trekken. “Doet het niet, je moet die gebruiken,” zei het kassameisje met een diepe zucht. Het was zo’n meisje dat de kassabon al verfrommeld heeft terwijl ze vraagt of je het papiertje wilt hebben. Dat vroeg ze mij overigens als volgt: “Bon nog?” Natuurlijk zei ik ja.

Zo vaak erger ik me allerlei kleuren aan winkelpersoneel dat het klant-is-koning-principe verre van aanhangt. Deze keer ergerde ik me niet.

En dan kan Nederland ook nog wereldkampioen worden.

Maar soms gebeuren er dingen die alle kleine ergernissen en vreugdes even tenietdoen.