Archive for december, 2010

You are currently browsing the Theefietslog archives for december, 2010.


Borrel

Elk jaar verbaast ze me weer, de tijd. Inmiddels zevenentwintig voel ik me soms tachtig, omdat het lijkt alsof ik mijn puberteit nog maar net achter me heb gelaten. Begrijpt u het nog? Het zijn de ouderen die verzuchten dat de tijd zo snel gaat. Die denken aan vroeger, toen er elke winter sneeuw lag.

Misschien is het de sneeuw. Vierentwintig jaar geleden zag het ook wit rondom de ouderlijke boerderij. We gingen de shetlandpony voeren, leerden onze eerste liedjes op de piano en vonden het uiteindelijk toch niet zo erg dat onze ouders ons nieuwe zusje geen Yvonne hadden genoemd, ondanks de goede prestaties die schaatster Van Gennip al had laten zien.

Vierentwintig jaar geleden klaagden we niet over de sneeuw. Of misschien deden we het wel, maar ik kan het me niet herinneren. Vandaag klaag ik steen en been en dat doe ik al dagen. Ik moet mijn auto elke keer uitgraven, ben veel te lang onderweg van A naar B en heb genoeg van alle viezigheid die aan de onderkant van mijn broekspijpen blijft hangen en zo in mijn huis terecht komt. Wat kan een mens veel ellende te verduren krijgen tijdens zo’n winter.

Ach, natuurlijk weet ik wat het is. Vierentwintig jaar na dato ben ik er altijd nog een beetje melancholisch van. Ik heb liever een verjaardagsfeestje dan een geboortedagsborrel, maar ik denk dat ik er vanavond toch maar één drink.

Af en toe

“Ach, af en toe…” zeg ik zonder precies te weten wat ik daarmee wil vertellen.
“…gaan pa en moe,” reageert ze.
“Met ons naar de speeltuin toe,” zeg ik dus. Voor we het weten zijn we samen aan het zingen.
“Tot we misselijk van het draaien en de limonade zijn,” zingen we.
“Heeft mamá een goede bui, en is pápa niet te lui,” zingen we ook, inclusief de vreemde klemtoon.
En dan ga ik verder met mijn werk.

Drie minuten later zit het liedje nog steeds in mijn hoofd. Dat vertel ik haar dus: “Dankzij u zit dat liedje over de speeltuin nog steeds in mijn hoofd!”

“Ik vind het een zeiklied,” zegt ze.

 

Weet u echt niet over welk liedje wij het hadden? Nou, natuurlijk over de kraker van Heleentje van Capelle!