Archive for januari, 2011

You are currently browsing the Theefietslog archives for januari, 2011.


Dompertje

Je hebt een favoriete kroeg, waar je regelmatig komt, waar je wordt begroet met je voornaam en het drankje dat je altijd drinkt, en waar je de meeste mensen wel kent. Af en toe leer je nieuwe mensen kennen. Mensen wier gezichten je al regelmatig voorbij zag komen maar die je nog nooit had gesproken. Totdat je ze toevallig een keer spreekt en je elkaar veel te vertellen blijkt te hebben.

Zo zit je de halve avond met elkaar aan een tafel. Je drinkt samen een biertje, en nog één, en nog één, en je praat over koetjes, kalfjes en het leven. Het leven dat niet altijd even gemakkelijk is geweest. Je bouwt een beeld op van de ander, een positief beeld, je hebt respect voor wat de ander van zijn leven heeft gemaakt. Je maakt er een mooie avond van en leert van de wijsheid die de ander inbrengt.

En dan zegt de ander dat hij naar huis gaat. Je gooit er een opmerking in over fietsen in de kou, waarop de ander meldt dat hij met de auto is. Je denkt aan de biertjes van de afgelopen uren, maakt berekeningen in je hoofd, maar komt toch echt tot de conclusie dat de ander niet meer mag rijden.

Maar hij rijdt.

Het beloofde sms’je komt op tijd. “Veilig thuis. Was gezellig, tot snel!”
Gezellig was het zeker, maar toch zit ie je dwars: het dompertje.

Wakker

Net als ik me om kwart voor twaalf ‘s avonds afvraag of ik niet beter kan stoppen met gitaar spelen, mondharmonica blazen en het soort van zingen dat ik nu al een paar uur doe, rijdt er een auto luid claxonnerend door de straat.

Het ligt nu gelukkig niet aan mij dat de buren wakker zijn.

Streng

Belinda MentholDe koffie pruttelt en ik zit op de stoel links van haar. Ze neemt het pakje Belinda menthol van haar rollator, pakt er een sigaret uit en steekt hem op.
“Dit is mijn eerste sigaret vandaag,” zegt ze trots.
“O,” reageer ik, “heb je goede voornemens?”
“Ik moet minderen van de dokter,” antwoordt ze. Ze geniet zichtbaar van elk trekje dat ze neemt, totdat ze de peuk tenslotte uitdrukt in de tot dan toe lege glazen asbak.

We kletsen bij over de feestdagen en de jaarwisseling, over een plotseling uitstapje naar het ziekenhuis, over de negentigste verjaardag die ze volgende maand hoopt te vieren en over de vogeltjes die af en toe van de vetbolletjes eten. Ze wil weten hoe mijn weekendje Berlijn was en ik vertel dat mijn volgende reisje naar Polen zal gaan, waarop ze zich afvraagt of het eten daar wel lekker is.

We zitten aan onze derde kop koffie en hebben net ons derde koekje op, als ze om zich heen begint te kijken.
“Zoek je iets?” vraag ik.
Dan ziet ze het pakje Belinda menthol, nu op het dressoir, en pakt het.
“Deze zocht ik.”
Ze neemt een sigaret tussen haar vingers.
“Ik heb er vandaag nog geen gerookt, dit is mijn eerste,” zegt ze triomfantelijk.
“Nee hoor,” zeg ik, “je hebt er al eentje gerookt toen ik hier net was.”
Ze lijkt me niet te geloven en ik wijs naar de glazen asbak. “Kijk, er ligt één peuk in.”

Resoluut stopt ze de sigaret terug in het groen-witte pakje.
Als ik zeg dat ze er toch best lekker nog één kan opsteken, is ze streng voor zichzelf.
“Ik moet minderen van de dokter.”

En we kletsen gezellig verder.