Archive for februari, 2011

You are currently browsing the Theefietslog archives for februari, 2011.


Gezellig

Ik zat op de bank met mijn bord rijst met kerrieprut toen de telefoon ging. Het was een meneer van de regionale krant, met de mededeling dat hij niet belde om mij een abonnement te verkopen.
“Kijk aan,” zei ik.
“Nee,” vervolgde de meneer, “ik mag u deze keer een geweldige aanbieding doen: zes weken de krant voor slechts drie euro per week!”
Ik vertelde de meneer direct dat ik geen interesse had, dat ik het nieuws wel via internet tot mij neem en dat kranten in mijn huis slechts bestaansrecht hebben als aanvulling op de kas van de Haaksbergse scouting. De meneer reageerde teleurgesteld en wenste mij een fijne avond. Ik wenste hem niets minder.

Eens per week help ik een jonge vrouw uit Eritrea met de Nederlandse taal – dit in het kader van een maatjesproject – en de ochtend na mijn telefoongesprek met de meneer van de regionale krant zat ik bij mijn maatje aan tafel. Haar telefoon ging en ze nam op. Af en toe zei ze zacht ‘ja’, of ‘ok’, totdat ze vroeg of haar gesprekspartner een momentje had. Ze keek mij vragend aan en ik vroeg of ik kon helpen.
Read the rest of this entry »

Ei

Het was vrijdagavond en hij had zijn vrouw beloofd dat hij op zaterdagochtend om half negen een eitje voor haar zou koken. Een goedmakertje voor het feit dat hij wéér een avond in het café zat met zijn zuipmaatje. Het moet overigens worden gezegd: zijn vrouw is dol op gekookte eieren.

In het café ging het gesprek over het verschil tussen koken op gas en elektriciteit. Eigenlijk verschilt zo’n kroeg soms weinig van de gemiddelde vereniging van plattelandsvrouwen, bedenk ik me terwijl ik dit schrijf. Er waren wat meningsverschillen maar hij was het met zichzelf wel eens: koken op gas is zo veel fijner. En toen dacht hij aan het beloofde eitje.

“Hoe laat moet je morgenvroeg werken?” vroeg hij aan zijn zuipmaatje.
“Om acht uur,” antwoordde ze.
Hij dacht even na over de gevolgen, maar besloot het toen toch te vragen. “Wil je me morgenochtend om acht uur wakker bellen? Dan kan ik een ei gaan koken.”
Dat wilde het zuipmaatje wel. Graag zelfs.

Koken op gas is zo veel fijner, hij bleef bij zijn mening, maar het was wel jammer dat je aan een gasfornuis geen tijdschakelaar kunt aansluiten. Bijvoorbeeld om te zorgen dat een eitje zichzelf kookt om kwart over acht ‘s ochtends.

Zijn vrouw stootte hem aan, de volgende ochtend in bed. “Je telefoon gaat!” Hij draaide zich om, zuchtte diep en nam op.
“Met je zuipmaatje, goedemorgen! Het is tijd om de pan op het fornuis te zetten! O, trouwens, misschien een tip voor de volgende keer: er bestaan ook elektrische eierkokers. Daar kun je heel gemakkelijk een tijdschakelaar op aansluiten. Dan kookt het ei zichzelf en kun jij lekker blijven liggen!”

Hij kwam niet verder dan “ja, bedankt, doei.” Maar een half uur later had zijn vrouw een gekookt ei.

Opel Corsa

Mijn telefoon gaat en ik neem op.
“Met Janneke.”
Een vrouwenstem aan de andere kant van de lijn.
“Goedemiddag, met mevrouw Achternaam, heeft u nog steeds die Opel Corsa te koop?”
Ik denk aan mijn eigen Volkswagen Golf en vraag voor de zekerheid of ze haar vraag wil herhalen.
“Heeft u die Opel Corsa nog te koop?”
“Nou mevrouw, ik denk dat u per ongeluk een verkeerd nummer hebt gedraaid, want ik heb geen Opel Corsa te koop.”
Ze klinkt verbaasd.
“Ik bedoel die Opel Corsa van internet! Ik heb dit nummer opgeschreven!”
“Misschien hebt u een schrijffoutje gemaakt mevrouw. Ik heb echt geen Opel Corsa te koop.”
“Niet? Ook geen blauwe?”
“Nee, zelfs geen blauwe.”
“O… maar ik heb dit nummer opgeschreven.”
“Sorry mevrouw, misschien moet u het nog eens nakijken.”
“Ja.”
“Succes ermee!”
“Ja, dankuwel.”