Archive for juli, 2015

You are currently browsing the Theefietslog archives for juli, 2015.


Lui

Ze zit onderuitgezakt op het toilet, met het Tenabroekje op haar enkels, haar armen op de armsteunen en haar rug geleund tegen de spoelbak.

“U doet net alsof u op een luie stoel zit!” zeg ik oprecht verbaasd.
“Ach ja,” zegt ze om zich heen kijkend, “ik zit hier toch ook bij de luiers!”

Kaas

Mijn eerste bloeddonaties vonden plaats in een oud schoolgebouw in mijn woonplaats. In de gang stond een rij stoelen opgesteld, waarop we konden wachten op de keuring en het gesprekje met de donorarts. Die vonden plaats in een kamertje waar vroeger wellicht de conrector kantoor hield. Verderop in een ruime zaal, waar ooit groepen pubers misschien wel hun rijtjes Duitse naamvallen leerden, stonden de ligstoelen. De prikzusters waren altijd opgewekt en als je je even niet zo lekker voelde haalden ze een glaasje ranja voor je bij de gastvrouwen.

Read the rest of this entry »

Plaatje

Iedereen die wel eens met mij in één ruimte sliep, weet het: Janneke knarsetandt. Het hoorde bij me, ik wist niet beter, en wie er last van had moest mij maar wakker maken.

Inmiddels ben ik zelf degene die er het meeste last van heeft. “Ik zie wel wat slijtage,” zei de tandarts voorzichtig en toen ik binnen een paar maanden twee vullingen verloor en een ondertand van plaats wist te veranderen, was het me duidelijk: er moest iets gebeuren.

“De beste oplossing is een knarsplaatje,” zei de tandarts. Aldus haalde ik afgelopen dinsdagmiddag een stuk doorzichtig materiaal in de vorm van mijn bovengebit op. Omdat ik moe was, besloot ik het direct uit te proberen. Ik deed het plaatje in mijn mond en ging op bed liggen. Na een paar minuten sliep ik en een uur later werd ik uitgerust wakker, blij met mijn nieuwe hulpmiddel. Read the rest of this entry »

Derde generatie

Hij noemt zichzelf met enige trots “derde generatie agrariër” en is hard aan het werk in zijn eigen tuin. Ik, boerendochter, had het wel geweten en zag al een uitgestrekte moestuin voor me, maar hij plaatst een blokhut met veranda.

Bij het woord ‘veranda’ zie ik een aardappels schillende huisvrouw in een schommelstoel voor me, uitkijkend over het landweggetje waarover de kinderen elk moment in hun schooluniformpjes huiswaarts kunnen komen huppelen. Tegenwoordig is een veranda echter iets dat de gemiddelde burgertuin omtovert tot openluchthuiskamer. Een loungeset en televisie zorgen voor maximale ontspanning en met een kacheltje is het ook op koude dagen behaaglijk. Niet gek dus, dat ook zijn tuin er nu aan moet geloven.

waspeen_wit“Ik had het wel geweten,” zeg ik toch maar. “Als dit mijn tuin was kwamen er aardappels, andijvie, sla en een heleboel wortels.”
“Wortels?” vraagt de derde generatie agrariër, die ooit als groenteboer in de supermarkt werkte en nu dan toch als dusdanig door de mand valt. “Winterpeen of waspeen?”

Cadeautje

n kadootjeOmdat ik een cadeautje zocht voor een bijzondere gelegenheid, ging ik naar dat ene winkeltje. In dat ene winkeltje verkopen ze allerhande leuke, grappige en lekkere spullen en voegen ze zelfs verschillende artikelen samen tot een feestelijk cadeaupakketje, klaar terwijl u wacht. Een aanrader dus, en ik kom er dan ook regelmatig.

Achter de toonbank stond een mevrouw die ik er nog niet eerder had gezien. Ze keek naar mij. “Kan ik je helpen?” vroeg ze. Ik antwoordde dat ik graag even wilde rondkijken.

Ik keek rond en zij keek naar mij. Niet af en toe een blik, terwijl ze quasi-druk nutteloze dingen stond te doen, maar alleen het knipperen van haar ogen blokkeerde af en toe haar zicht op mij. Ik besloot eens naar de andere kant van de winkel te lopen; haar ogen bewogen met mij mee. Omdat ik toch echt mijn zinnen had gezet op een cadeaupakketje uit deze winkel, besloot ik mij niets aan te trekken van deze staarsessie. Read the rest of this entry »