Als kind deed ik weleens iets níet, als ik het wel moest doen. “Je hebt het toch niet met de handjes?” vroeg mijn vader dan. Nee, dat had ik niet, antwoordde ik dan met enige spijt. Toen nog niet.
Inmiddels kan ik volmondig ‘ja’ antwoorden en daar ben ik absoluut niet blij mee. Begon het met een zwakke pijn in mijn polsen, die af en toe kwam opzetten als ik te lang achter de piano zat; inmiddels voel ik mijn polsen en vingers eigenlijk voortdurend zeuren. Mijn vingers zijn niet meer zo snel als vroeger – een jaar geleden – wat het pianospelen bemoeilijkt en afgelopen zomer speelde ik op aanraden van de fysiotherapeut zelfs twee maanden níet.
Daar ben ik nu vanaf gestapt. Mijn klachten werden niet minder, in tegenstelling tot mijn goede humeur. En waar ik mijn slechte zin normaal gesproken afreageer op mijn favoriete instrument, kropte ik de hele zomer alles op. De huisarts kon me, naast diclofenac, bijna antidepressiva voorschrijven.
Overigens is de huisarts nog altijd overtuigd van het aanpassingsvermogen van mijn overbelaste pezen. Als ik gewoon door blijf werken en spelen, wennen ze er vanzelf aan en zullen mijn klachten zomaar verdwijnen, aldus de vrouw die verder best aardig is en mij doorstuurde naar een ergotherapeute die al een jaar of vier niet meer werkzaam is in Haaksbergen.
Inmiddels heb ik besloten voorlopig weer gewoon te spelen én te bloggen en net te doen alsof mijn klachten niet bestaan. Waarom, vraagt u zich af? Allereerst om de huisarts dan toch maar een kans te geven. Werken deed ik sowieso nog en ook in mijn werk worden mijn handjes flink belast. Misschien dat die pezen van mij het daadwerkelijk goed blijken te doen! Daarnaast kan ik alleen gelukkig zijn als ik muziek maak en schrijf. Noem me zweverig, noem me artistiekerig of noem me een fanatieke hobbyist; feit is dat ik de afgelopen maanden weer eens met mijn neus op de feiten ben gedrukt: zonder muziek te maken en zonder te schrijven bestaat mijn ontspanning enkel uit biertjes drinken in de kroeg – en zelfs dát wordt uiteindelijk vervelend.
Zo, da’s pas soulsearching.
Nou sterkte, en wees evengoed voorzichtig; je moet er noge paar jaar mee doen.
Het is het proberen waard. En niets zo fijn als gewoon doen waar je zin in hebt en nergens rekening mee houden. Sterkte met het door de pijn heengaan!
Ok… gewoon doorwerken en spelen? Is mevrouw huisarts geworden via een LOI cursus?
@Anne: dank je, het lijkt af en toe ietsje beter te gaan, dus er is hoop!
@Mirjam: ben toch een soort gulden middenweg aan het bewandelen… zeker wel naar mijn lichaam luisteren!
@Sheila: tja, dat heb ik haar niet persoonlijk gevraagd… overigens heb ik zelfs mijn LOI-cursussen niet afgemaakt dus wellicht moet ik daar toch respect voor hebben