Opgeruimd staat netjes?

In een oeverloze poging om mijn huis op te ruimen haalde ik drie grote zakken vol kleding uit mijn kasten. Ik overdrijf: het waren twee gemiddelde huisvuilzakken en één uit de kluiten gewassen Komo. In ieder geval genoeg om met de auto naar de containers van het Leger des Heils te rijden, maar te weinig om echt verschil te maken in mijn huis.

Nooit eerder leverde ik kleding in bij het Leger. Meestal bracht ik mijn lompen bij mijn ouders, die ze netjes bewaarden totdat de plaatselijke Caritas weer een transport naar Polen of Roemenië organiseerde. De ReSharecampagne van het Leger heeft echter bij minstens één persoon tot bewustwording geleid: waarom moeilijk doen als het simpel kan?

Simpel leek het. Voor de zekerheid nam ik een tas met lege jampotten en wijnflessen mee, zodat ik tijdens het lozen hiervan alvast uitgebreid de kledingcontainer kon bestuderen.

Dat glas was ik zo kwijt en de twee gemiddelde huisvuilzakken belandden zonder al te veel moeite in de grote voddenbak. Toen was de grote Komo aan de beurt. Ik legde hem in de opening, die heel onhandig bovenin de container was geplaatst, en probeerde de klep te sluiten. Ai, zak te groot.

Dan de zak er maar uithalen, bedacht ik me vrij eenvoudig. Te eenvoudig, want de Komo zat vast, muurvast. Enigszins beschaamd keek ik om me heen. Wat moest Haaksbergen wel niet van me denken? Het inleveren van drie zakken kleding deed vermoeden dat ik een gat in mijn hand heb, maar door het gehannes met de derde zak leek ik misschien juist de zuinigheid zelve.

Er zat niets anders op dan de zak te openen. Ik nam de plastic tas die zojuist nog gevuld was met flessen en potten, en pakte wat kleding over van de Komo. Een feest van herkenning was het en ik vroeg me af waarom ik al deze mooie broeken en shirts eigenlijk kwijt wilde.

Na veel te lange minuten met kledingstukken in de weer te zijn geweest tussen de containers – ziet u het voor u? – kreeg ik de grote, inmiddels stukgescheurde Komozak eindelijk door de opening van de container. Met enige emotionele pijn nam ik afstand van al die mooie, voor een deel zelfgemaakte kledingstukken die me toch echt niet meer pasten, en toch enigszins opgeruimd kwam ik even later thuis in huize theefiets.

Alwaar ik aantrof: twee lege bierkratten, drie ongebundelde stapels oud papier, een vloer bezaaid met bladmuziek en schoenen, planten die enkel als zodanig te herkennen waren door de pot waarin ze stonden, een grote stapel afwas, een gordijn dat al weken geleden met roede en al naar beneden was gekomen, stapels boeken die niet meer in de boekenkast pasten en een dikke laag stof over dit alles.

Gelukkig was ik eindelijk van die overtollige kleding af.

4 Comments

  • Janneke toch, kom op het is voorjaar…

  • Ik ben pas verhuisd. Een vriendin zei om me op te beuren: ‘maar Roos, zie het gewoon als een verkapte voorjaarsschoonmaak!’. Waarmee ik mijn eerste voorjaarsschoonmaak pleegde. (En wat ik hier nu mee wil zeggen? Geen idee, maar ‘herkenbaar’ is zo afgezaagd he 😉 )

  • Wij hebben ook net een schoonmaakactie achter de rug, drie volle auto’s naar de kringloop

  • Haha, in zo’n bui ben ik ook. De kleding moet ik nog in een container zien te wringen, maar net 2 uur besteed aan achterstallige administratie (opruimen alleen hoor, rekeningen betaal ik altijd op tijd) en gisteren eindelijk de badkamer ontstoft en ontvlekt. 😉

Geef een reactie

Commenting rules

  • Try to keep your comments as relevant as possible.
  • No HTML/JavaScript/BBcode.
  • Don't be abusive: No racism, homophobia or any other nastiness.
  • Feel free to express your opinion, but do so in an eloquent way.

If you do not respect these rules your comments may be edited or even deleted.