Mislukt

Ik ben bloeddonor. Leest u gerust verder; ik zal u in dit stukje niet proberen te overtuigen om ook bloeddonor te worden. Ik raad het u hooguit aan.

Vijf jaar geleden moest ik voor het eerst sinds lange tijd bloed prikken voor een onderzoek naar de ziekte van Pfeiffer en het viel me erg mee. Dat was voor mij het moment om me aan te melden als donor – een naald is een naald, toch? Die naald gaat inmiddels een paar keer per jaar mijn arm in en ik weet tegenwoordig precies welke ader het meest geschikt is om een halve liter bloed af te staan.

Bloed geven voelt goed, en niet alleen omdat je mensen kunt helpen zonder er zelf slechter van te worden. Voorafgaand aan elke donatie word je gekeurd en het is fijn om een paar keer per jaar op de hoogte te worden gesteld van je bloeddruk en Hb-gehalte. Vooral als deze waarden al jaren constant zijn en je zonder problemen je halve liter bloed mag inleveren.

U voelt hem al aankomen: vandaag mocht ik weer. Ik had er zin in, had goed gegeten en gedronken en voelde me fit. Ja, ik had na de laatste afname een arts geraadpleegd vanwege een langdurige verkoudheid, maar de verpleegkundige zag hier geen problemen in. Mijn bloeddruk was iets hoger dan normaal, maar meestal ben ik vrij op bloedgeefdagen en deze keer had ik de hele dag gewerkt. En toen kwam de vingerprik.

“Je Hb-gehalte is te laag, ik neem even opnieuw bloed af,” zei de verpleegkundige. De tweede waarde was iets hoger, maar nog altijd te laag en ik mocht niet geven. Ik baalde.

Eén van de Sanquindames klopte op de deur en kwam binnen met een glaasje ranja voor de verpleegkundige.
“Jij krijgt zometeen wel ranja,” zei ze tegen mij, waarna ik met een waarschijnlijk nogal sip gezicht antwoordde dat ik niks zou krijgen. Ik mocht niet geven, het begon beetje bij beetje tot me door te dringen.
“Och, wat jammer, maar dan krijg je in ieder geval toch een glaasje ranja van mij,” antwoordde de vrouw, die meteen een glas ging halen.

We proostten op mijn volgende afname en maakten de keuring af, waarna de computer een datum uitspuwde. 15 september 2010. Drie maanden moet ik wachten op een nieuwe oproep.

Ik vroeg de verpleegkundige hoe het kon komen dat mijn Hb-gehalte bijna anderhalve punt lager was dan vier maanden geleden en ze noemde allerlei mogelijke oorzaken op. Menstruatie, een veranderd voedingspatroon, intensief sporten – dat laatste streepte ik in gedachten al door. En toen noemde ze appelstroop.

Sinds tijdens mijn eerste bloedafname bleek dat mijn Hb-gehalte nét hoog genoeg was, stond er standaard een pot appelstroop in mijn voorraadkast. Bijna dagelijks at ik een boterham met het plakkerige goedje en ik doorstond elke donorkeuring glansrijk. Totdat ik een maand of twee geleden vergat een nieuwe pot te kopen en nog wel honing in huis had. Sindsdien at ik elke dag een boterham met honing.

Inmiddels staat er weer appelstroop in mijn voorraadkast en voel ik me een mislukte donor on a mission: ik ga voor een Hb-waarde van minstens 7,8 in september!

De verpleegkundige vertelde over het ijzergehalte in appelstroop. “Vroeger zat appelstroop altijd in een blik. Men zegt dat er ijzer uit het blik in de appelstroop trok en dat het spul daarom zo’n hoog ijzergehalte heeft. Maar tegenwoordig wordt het toch meestal in kartonnen of glazen potten verkocht en het werkt nog steeds.”

Het verhaal zette me aan het denken en mij niet alleen. De eerste persoon die ik lastigviel met mijn onvrede over het afgekeurd worden reageerde: “Misschien moet je bier uit blik gaan drinken.”

4 Comments

  • Bertil zegt:

    Het is in ieder geval het proberen waard. Broodje appelstroop er bij, dan moet het goed komen!

  • Witbier uit blik van de Lidl, help mij ook altijd prima…

  • Ik heb ook jaren bloed gegeven totdat jaren nadat ik zelf bloed had gekregen ik geen bloed meer mocht geven. Een nieuwe regel door de gekke koeienziekte gekomen. Weg alle goede bedoelingen.

  • @Bertil: ik eet weer elke dag appelstroop, dus over een maandje of drie komt hier de sequel 😉
    @Me: nooit geprobeerd en geen Lidl hier.
    @Mirjam: tja.. begrijp wel dat ze zo veilig mogelijk moeten omgaan met het bloed, maar ik vind het voor jou wel heel wrang. Kan me voorstellen dat je juist als je bloed hebt gegekregen, graag wat terugdoet. Misschien kun je dat op een andere manier, en sowieso heb je natuurlijk al jarenlang je best gedaan. Als iedereen dat zou doen zou er genoeg bloed zijn…

Geef een reactie

Commenting rules

  • Try to keep your comments as relevant as possible.
  • No HTML/JavaScript/BBcode.
  • Don't be abusive: No racism, homophobia or any other nastiness.
  • Feel free to express your opinion, but do so in an eloquent way.

If you do not respect these rules your comments may be edited or even deleted.