De wedstrijd voorbij

“Dus je gaat de wedstrijd aan met je moeder,” zegt haar collega voor aanvang van de vormselviering. Mijn moeder, lerares aan een lagere school, vervult op deze zondagochtend de rol van dirigente van het schoolkoor en van haar beide pianospelende dochters heb ik deze keer de eer om het koor te begeleiden.

Ik begrijp de opmerking van de man niet en antwoord: “Muziek is toch geen wedstrijd? Muziek verbroedert juist, dat is het mooie aan muziek!”
“Dan heb jij zeker nooit naar Idols gekeken,” reageert een andere leerkracht droog.

Terwijl ik de minuten voorafgaand aan de mis volspeel met instrumentale versies van jongerenkoorliederen, denk ik na over die laatste opmerking. Natuurlijk speel ik niet tegen mijn moeder, ik speel met haar, wij werken samen. Mijn moeder, het koor en ik. En de docenten die af en toe een kind tot de orde roepen. Maar zelfs onder de kinderen is geen sprake van strijd.

De kinderen zingen enthousiast, de één zuiverder dan de ander. Er zijn zelfs enkele niet-katholieke leerlingen gekomen. Als er op de wereld maar één religie zou zijn, zou ze ‘muziek’ heten en er zou geen oorlog meer zijn.

Althans, voordat Idols bestond. Natuurlijk is kwaliteit belangrijk, maar muziek is meer dan dat. Muziek is gevoel en opeens werd mij duidelijk dat iedereen die zijn gevoel uit door middel van muziek, dat in mijn ogen gewoon moet blijven doen, wat een jury er ook over zou zeggen.

Dat sommige gevoelens beter privé kunnen worden gehouden, spreekt voor zich.

Geef een reactie

Commenting rules

  • Try to keep your comments as relevant as possible.
  • No HTML/JavaScript/BBcode.
  • Don't be abusive: No racism, homophobia or any other nastiness.
  • Feel free to express your opinion, but do so in an eloquent way.

If you do not respect these rules your comments may be edited or even deleted.