Tissue

Na een gezellige dag in de stad neem ik op het station afscheid van mijn gezelschap, dat op de fiets naar huis moet. Het regent en ik bied hem mijn jas aan, waarvoor hij vriendelijk bedankt. “Ik maak me meer zorgen om mijn telefoon,” zegt hij, “ik hoop niet dat die nat wordt.”

Ik zoek in mijn tas naar iets van plastic en vind een pakje papieren zakdoeken. Het plastic pakje blijkt precies om de bewuste telefoon te passen en gerustgesteld fietst mijn gezelschap naar huis.

Het is rustig in de laatste bus naar Haaksbergen. Vijf jongens die waarschijnlijk hebben deelgenomen aan de hogeschoolintroductie en een jonge vrouw reizen met mij mee. Ik zit wat voor me uit te staren, als ik de buschauffeur hoor roepen: “Hoort hij bij jullie? Moet ik misschien even stoppen?” Ik kijk naast me en zie een jongen gebaren dat we door kunnen rijden. Op zijn kin en in zijn handen zit een slijmerige substantie met stukjes die ooit eetbaar waren.

Ik kijk in mijn tas, zie negen losse papieren zakdoekjes en geef er een paar aan de jongen. Die reageert amper en veegt met één ervan zijn mond af.

Vlak voor Haaksbergen roept één van de andere jongens naar de buschauffeur. “Wilt u zo stoppen? Dan zal ik hem ook meenemen.”

Ze stappen uit. Drie nauwelijks gebruikte papieren zakdoekjes blijven achter.

5 Comments

Geef een reactie

Commenting rules

  • Try to keep your comments as relevant as possible.
  • No HTML/JavaScript/BBcode.
  • Don't be abusive: No racism, homophobia or any other nastiness.
  • Feel free to express your opinion, but do so in an eloquent way.

If you do not respect these rules your comments may be edited or even deleted.