Gezellig

Ik zat op de bank met mijn bord rijst met kerrieprut toen de telefoon ging. Het was een meneer van de regionale krant, met de mededeling dat hij niet belde om mij een abonnement te verkopen.
“Kijk aan,” zei ik.
“Nee,” vervolgde de meneer, “ik mag u deze keer een geweldige aanbieding doen: zes weken de krant voor slechts drie euro per week!”
Ik vertelde de meneer direct dat ik geen interesse had, dat ik het nieuws wel via internet tot mij neem en dat kranten in mijn huis slechts bestaansrecht hebben als aanvulling op de kas van de Haaksbergse scouting. De meneer reageerde teleurgesteld en wenste mij een fijne avond. Ik wenste hem niets minder.

Eens per week help ik een jonge vrouw uit Eritrea met de Nederlandse taal – dit in het kader van een maatjesproject – en de ochtend na mijn telefoongesprek met de meneer van de regionale krant zat ik bij mijn maatje aan tafel. Haar telefoon ging en ze nam op. Af en toe zei ze zacht ‘ja’, of ‘ok’, totdat ze vroeg of haar gesprekspartner een momentje had. Ze keek mij vragend aan en ik vroeg of ik kon helpen.
“Wil jij spreken?” vroeg mijn maatje. “Ik weet niet, begrijp niet.”
Natuurlijk wilde ik het gesprek overnemen. Ik nam de hoorn aan. “Hallo?”
“Hallo, spreek ik nu misschien wél met mevrouw Achternaam?”
“Nee, daar sprak u net mee.”
“O, u spreekt namelijk met Truus Jansen* van de regionale krant en ik mag u een geweldige aanbieding doen, zonder enige verplichting! Zes weken de krant voor slechts drie euro per week!”
Ik keek mijn maatje aan en vroeg of ze een krant wilde. Ze schudde haar hoofd en ik antwoordde in de telefoon dat mevrouw Achternaam daar geen interesse in had.
“Maar ze kan ook alleen de zaterdagkrant thuisbezorgd krijgen,” zei Truus. “Dat is altijd zo gezellig op zaterdag!”
Ik keek naar mijn maatje, dacht aan alle ellende waarover ze me in vier maanden al had verteld. Ik dacht aan haar drive om de Nederlandse taal te leren, aan de verhuizing die haar en haar gezin te wachten stond en die wel eens heel ongelukkig zou kunnen samenvallen met de bevalling van haar derde kindje.
“Mevrouw Achternaam maakt het op een andere manier wel gezellig op zaterdag,” zei ik. “Ze heeft geen interesse.”
Natuurlijk reageerde Truus teleurgesteld, maar wenste ze mij en mevrouw Achternaam toch nog een fijne dag. Vanzelfsprekend wenste ik haar niets minder.

Mijn maatje was opgelucht.
“O, gelukkig. Ik dacht dat is een mevrouw van verzekering of zo. Ik begrijp niet!”


*om betrokkene te beschermen heb ik een andere doorsnee Nederlandse vrouwen-van-middelbare-leeftijd-naam gekozen

9 Comments

  • Zooo vervelend, die gesprekken. Goed dat je je maatje hielp bij het afhouden van deze ‘aanbieding’. Hoeveel mensen worden op deze manier niet gemanipuleerd of bewerkt en zeggen ja zonder dat ze weten waar ze ja op zeggen.

  • Heb dit vaak genoeg meegemaakt, toen we pas in Canada woonden. Ik heb 1 keer gevraagd of ze over 6 maanden weer wilden bellen (ik dacht dan spreek ik de taal beter), ze namen me niet serieus en hebben NOOIT weer gebeld. Ook goed!

  • Het is voor een normaal Nederlands sprekend persoon soms al een opgave om van dit soort gesprekken af te komen, laat staan voor deze mevrouw. Well done. Ik vind het geweldig om te lezen dat je ook gestart bent met een maatjesproject. Ik mis het, maar momenteel is het even niet de tijd om het opnieuw op te pakken (hernia, you know). Maar een taal-maatje lijkt mij het leukst (dicht bij mezelf). Hoe vaak zien jullie elkaar? Oh.. ik heb je getagd. Niet dat ik het idee heb dat je van tags houdt, maar omdat ik je in ieder geval wilde benoemen :)

  • Kijk, dan heb je meteen iets nuttigs gedaan. Fijn dat je er precies was op dat moment. Het is voor haar vast al lastig genoeg zonder dat ze in de war raakt van zulke gesprekken. Als ze een krant wil hebben, gaat ze die vast wel kopen 😛

  • goed opgelost!

  • Hey Janneke, wat goed van je, dat je aan het Maatjesproject meedoet! Ik ga eens kijken of ik mij er ook voor kan inzetten.

  • Fijn dat jij er was! Ik ben ook niet zo goed in afpoeieren vooral lastig als ze aan de deur staan. Ik probeer het netjes maar ben er dan veel tijd aan kwijt. Anne lost dat beter op, die gooit gewoon de deur dicht als ze niet luisteren.

  • @Petra: grappig, maar eigenlijk ook wel logisch, dat jullie in een zelfde soort situatie hebben gezeten. Zijn er bij jullie eigenlijk maatjesprojecten of andere (vrijwilligers)projecten om ‘inburgeraars’ te helpen met de taal?
    @Sheila: het is zo leuk om te doen! ze is net bevallen van haar derde zoontje en aangezien ze midden in een verhuizing zitten heb ik haar daar nu een paar keer mee geholpen, maar in principe kom ik eens per week bij haar; een ochtend of middag. En het geweldige is dat ik – die niet zo veel reis als jij 😉 – na verloop van tijd een heel nieuwe cultuur leer kennen! Niks moet, alles mag, en ze geeft zelf aan wat ze wil, dat maakt het leuk. Aangezien mijn maatje erg gemotiveerd is gaat dat prima! Balen dat het nu met de hernia enzo niet lukt, ik duim dat het gauw beter met je gaat! En ik kijk zo naar de tag… eens zien, in ieder geval erg leuk dat je mij wilde noemen :)
    @Renate: het is erg leuk en heel waardevol, krijg er heel veel voor terug!

  • Goed gedaan! Jij bent echt een maatje van je maatje. :)

Geef een reactie

Commenting rules

  • Try to keep your comments as relevant as possible.
  • No HTML/JavaScript/BBcode.
  • Don't be abusive: No racism, homophobia or any other nastiness.
  • Feel free to express your opinion, but do so in an eloquent way.

If you do not respect these rules your comments may be edited or even deleted.