Pukkel

Hij zat er al even, midden op mijn kin. Vervelend, maar ik kon me er niet zo druk om maken als ik jaren geleden deed. Als het echt zo zou opvallen, zouden mensen er toch wel wat van zeggen?

Zesennegentig jaar en net de warme maaltijd genuttigd. Terwijl ik zijn bord en bestek opruimde, keek hij me aan.
“Wat heb je daar zitten?” vroeg hij. “Daar, op je kin?”
“Een pukkel,” antwoordde ik.
“O,” zei hij, “een pukkel. En waar komt dat dan vandaan?”
“Ze komen vanzelf en ze gaan vanzelf weer weg,” was mijn reactie.
“Nou, het is anders wel een hele grote!” maakte hij het gesprek af.

3 Comments

Geef een reactie

Commenting rules

  • Try to keep your comments as relevant as possible.
  • No HTML/JavaScript/BBcode.
  • Don't be abusive: No racism, homophobia or any other nastiness.
  • Feel free to express your opinion, but do so in an eloquent way.

If you do not respect these rules your comments may be edited or even deleted.