Cadeautje

n kadootjeOmdat ik een cadeautje zocht voor een bijzondere gelegenheid, ging ik naar dat ene winkeltje. In dat ene winkeltje verkopen ze allerhande leuke, grappige en lekkere spullen en voegen ze zelfs verschillende artikelen samen tot een feestelijk cadeaupakketje, klaar terwijl u wacht. Een aanrader dus, en ik kom er dan ook regelmatig.

Achter de toonbank stond een mevrouw die ik er nog niet eerder had gezien. Ze keek naar mij. “Kan ik je helpen?” vroeg ze. Ik antwoordde dat ik graag even wilde rondkijken.

Ik keek rond en zij keek naar mij. Niet af en toe een blik, terwijl ze quasi-druk nutteloze dingen stond te doen, maar alleen het knipperen van haar ogen blokkeerde af en toe haar zicht op mij. Ik besloot eens naar de andere kant van de winkel te lopen; haar ogen bewogen met mij mee. Omdat ik toch echt mijn zinnen had gezet op een cadeaupakketje uit deze winkel, besloot ik mij niets aan te trekken van deze staarsessie.

“Hoeveel kost deze mok?” vroeg ik. Ze leek blij dat ik eindelijk de stilte doorbrak. Ze pakte de mok en keek of er een prijssticker op zat. “Negen vijfennegentig,” antwoordde ze. Vervolgens pakte ze de mok die ernaast stond. “Deze is ook negen vijfennegentig. En die daarboven… even kijken… ja, die kosten ook allemaal negen vijfennegentig. En dan hebben we nog die flessen op het bovenste schap, die, euh, ja, die kosten zeven vijfennegentig.”

Na deze voordracht uit eigen werk vond ik het eigenlijk wel welletjes. Ik wist wat ik wilde: een cadeaupakket bestaande uit een mok met een ludieke tekst en een aantal lekkere dingen. Toen ik het woord “cadeaupakket” noemde meende ik de mevrouw te zien verschieten van kleur.

Terwijl de verkoopster zich herpakte – “Ja hoor, dat kan!” – zette ik de mok en lekkernijen op de toonbank. De mevrouw begon met het aanslaan van de verschillende prijzen op de kassa. Ze zuchtte, steunde en praatte in zichzelf, om zich vervolgens te verontschuldigen: “Ja, sorry, ik sta hier eigenlijk nooit in de winkel, dus het duurt even.”
“Ach, joh, dat maakt niets uit, doe het maar rustig aan,” antwoordde ik met mijn meest bemoedigende blik.

Na een paar minuten was het dan zover: het cadeaupakket ging gemaakt worden. Aangezien ik zelf niet zo handig ben, vind ik het altijd een genot om toe te kijken hoe een aantal losse artikelen tot een feestelijk geheel wordt samengevoegd, dus ik ging er eens goed voor staan.

Ze scheurde een stuk zwart papier van een rol. Ik schrok. Zwart leek me nou niet echt feestelijk. Na wat passen en meten kwam ze zelf gelukkig ook tot deze conclusie. “Nee, dit is niet mooi,” mompelde ze in zichzelf.

Een nieuwe rol werd aangebroken, nu die met doorzichtig plastic. Dat leek er meer op. Toch kostte het de zaak nog twee nieuwe stukken plastic voordat de verkoopster-voor-één-dag het juiste formaat te pakken had.

Ik kreeg met haar te doen. De losse artikelen bleven losse artikelen, maar dan in een stuk plastic. Ik vroeg of het pakket niet uit elkaar zou vallen als het opgepakt werd. De vrouw antwoordde dat ze hier zelf ook wel bang voor was, waarna ze er een halve rol plakband omheen wikkelde.

En toen, uiteindelijk, volgde de belangrijkste vraag. “Is het een cadeautje?”
Ik had van alles kunnen antwoorden, maar kwam niet verder dan een verbaasd “ja”. Hierop plakte de vrouw resoluut een sticker met een strikje op de bovenkant van het plastic.

Eenmaal thuis aangekomen haalde ik de overdaad aan plakband los en verpakte ik de spulletjes opnieuw. Ik voelde mij opeens niet meer zo onhandig, terwijl ik het nu wél stevige pakket weer voorzag van de strik.

Het viel mij nu pas op wat er op de sticker stond: ’n kadootje.

 

Geef een reactie

Commenting rules

  • Try to keep your comments as relevant as possible.
  • No HTML/JavaScript/BBcode.
  • Don't be abusive: No racism, homophobia or any other nastiness.
  • Feel free to express your opinion, but do so in an eloquent way.

If you do not respect these rules your comments may be edited or even deleted.